Tag: bhagatsingh

  • क्रांतीगाथा अंतिम भाग

    असे नव्हते की या क्रांतिकारकांची फाशी थांबावी म्हणून प्रयत्न झाले नाही…

    नेताजी सुभाषचंद्र बोस यांनी आझाद मैदानात फाशी होऊ नये म्हणून म्हटलं , भगतसिंग यांच्या वडिलांनी सुद्धा प्रयत्न केले , महात्मा गांधी यांनी  सुद्धा व्हाइसरायशी रोखावी म्हणून बोलणं केलं…

    लोकांनी स्वाक्षरी करून, रक्ताचे शिक्के उमटवत पत्र सुद्धा लिहिले…

    #क्रांतीगाथा भाग ७

    पण भगतसिंगांना स्वतःलाच ती फाशी हवी होती…

    ” तो स्वतः च बोलला मै ऐसी कैद भरी  जिंदगी नही जी सकता और मै क्रांतिकारक हु ब्रिटिश हुकुमत मुझपर गोलीया चलाये….

    आणि लाहोर जेलला तो फोन आला…

    फासी एक दिवस अगोदर द्यायची आहे…

    २३ मार्च १९३१ , १४ नंबर च्या कैदखान्याचे गेट हलले , तो तेवीस वर्षाचा भगत लेनीन वाचत बसला होता, पुस्तकाचं शेवटचं पान अपुर्ण होतं , एका क्रांतिकारकांची भेट दुसऱ्या क्रांतिकारकांशी अपुर्ण ठेवून भगत बाहेर आला….

    #क्रांतीगाथा भाग ६

    राजगुरु आणि सुखदेव यांना बाहेर काढण्यात आलं तीघांचे वजन करण्यात आले  , अंघोळ झाली…

    आणि तो क्रांतिकारकांचा जथ्था बाहेर पडला….

    अवघं लाहोर चं सेंट्रल जेल हादरलं..

    इंकलाब जिंदाबाद चे नारे जोरजोर्याने लागत होते, सर्व क्रांतिकारक या तीन मित्रांना अखेरचा निरोप देत होते…

    तिघांच्या डोळ्यात इंकलाबी चा जज्बा जमला… ओठात शब्द उमटले…

    ” मरके कैसे जीते है…इस्स दुनिया को बतलाने तेरे लाल चले है माये अब तेरी लाज बचाने…

    आझादी का शोला बनके खुन रगो मज डोला ….माये रंग दे बसंती चोला…

    खुश रहो ए अहले.वतन अब हमतो सफर करते है….

    पर….पर….!!

    दिल से निकलेगी ना मरकर भी वतन की उल्फत की….मेरी मिट्टी से भी खुशबू ए वतन आयेगी….!!

    आणि हसुन जेलर ला भगत म्हणाला…

    “खुशनसिब हो  तुम जो आज.देख पा रहे हो की क्रांतिकारक अपने वतन के लिये कैसे मौत को हसकर गले.लगाते है….!!

    फाशीचे तख्त दिसताच तिघाचा वेग वाढला जणू एकमेकाशी फाशी वर अगोदर कोण चढणार म्हणून स्पर्धाच  लागली होती…

    तख्तावर येताच अखेर इच्छा म्हणून तिघांच्या हातांना मोकळे करण्यात आले…

    तीघा मित्रांनी एकमेकांना घट्ट मिठी मारली…

    भगतसिंग जोर्याने ओरडला

    ” इंकलाब जिंदाबाद… !! “

    आणि राजगुरु सुखदेव म्हणाले….

    भगतसिंग जिंदाबाद….

    तिघांच्या तोंडावर काळा कपडा चढला , हात बांधण्यात आली… आणि संध्याकाळी ७ वाजून ३३ मिनटांनी तिघांचे स्वप्न पूर्ण झाले….

    वतन के लिए शहादत का ख्वाब…..

    या स्वतंत्रदिनी या सर्व क्रांतीकारकांना विनम्र अभिवादन🇮🇳

    ” पर हम है तुममे , सबमे…..की जब जब वतन के लिए खडे होने का वक्त आये तो ये क्रांतीगाथा तुममे तब भी जिंदा है…..!! “

    भारत माता की जय…..🇮🇳

    ✍🏻अक्षय चंदेल © 

    #जिगरे

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • #क्रांतीगाथा भाग ७

    #मा…भारत… मा…

    भगत !!! पुत्तर !!!

    १४ नंबर च्या त्या कैदखान्यात भगतसिंगांच्या कानावर आवाज पडला…

    तसाच तो तेवीस वर्षाचा मुलगा धावत धावत गेट जवळ आला…

    बाहेर डोक्यावर डुपट्टा कायम ठेवणारी भगतसिंग ची आई विद्यावती कौर  उभी होती…

    हातात रसगुल्ला चा भरलेला डबा होता..

    भगत ला काय आवडतं काय नाही याची क्षणाक्षणाला खबर ठेवणारी भगतची आई भगतला बघताच रडायला लागली…

    ” कैसा है ?? “

    अंगावर असलेल्या जखमा पाहून सुद्धा  मनाला धीर देत तीचे ते ओठ पुटपुटले…

    ” ठिक हू !! आप कैसे हो ?? “

    तेरे सिवा कैसी रह सकती हु पुत्तर ? सब कहते है… तैनु फासी होने वाली है….ये आखरी वक्त मिल रहे है हम ,पर भगत मैनु पता है रब तुझे मुझसे अभी अलग नही करेगा ,

    मा !! भगत आपल्या आईच्या हाताला स्पर्श करून म्हणाला…

    ” इक गल दस्सो !! यहा कितने सारे बच्चे है जो ऐसेही दुर जाने वाले है….वो राजगुरू अबतक अपने घरवालो से नही मीला… !! पर पता है हरकोई एक बात जानता है…की नाही अपने मा से दुर होकर भी भारत मा के आचल मे हम महफुज है…..और तुम तो भगत की मा हो….तुम्हे तो सब अपना आदर्श मानते है….तो मा बस्स एक बात मानना मेरी लाश लेने आप मत आना…क्योकी आप आओगी तो रोओगी और मै नही चाहता की कोई ये कहे की भगत की मा रो रही है….

    आपल्या लहानग्या पोराच्या तोंडुन हे शब्द ऐकून विद्यावती देवी ने आपले अश्रू पुसले….

    #क्रांतीगाथा भाग ५

    भगत सबको छोडके चला जायेगा तु… नही बेटा तु नही जायेगा…. इंकलाब जिंदाबाद इस आवाज मे तु हमेशा जिंदा रहेगा….

    आणि भेटीचा वेळ संपला…. रडतच त्या पालटल्या एकदा डोळे भरून शेवटचचं भगत ला बघितलं… एक अश्रूचा थेंब भगतसिंग च्या डोळ्यातुन सुद्धा कोसळला..

    तिकडे सुखदेव आपल्या घरच्यांच्या आठवणीत व्याकूळ झाला…

    राजगुरूंच्या डोळ्यात अश्रू तरले…

    गेली कित्येक वर्षे आपल्या घरच्यांना सोडून भारत मातेसाठी निघालेल्या राजगुरू ला सुद्धा आपल्या आईच्या कुशीत एकदा डोकं ठेवायचे होते…

    #क्रांतीगाथा भाग ६

    दगडाच्या त्या कैदखान्यात आईचं प्रेम पांघरूण कुठेही नव्हती…

    भारत मातेच्या डोळ्यात सुद्धा अश्रू होते पण पारतंत्र्याच्या बेडीत बांधलेले हात आपल्या लेकरांच्या डोक्यावरुन कसे घुमवावे ??

    तिकडे महाराष्ट्र च्या खेड (राजगुरूनगर ) मध्ये एक पदर अजूनही आपल्या लेकराची वाट बघत होता , पार्वती बाईचे डोळे कवाडाकडे लागलेले…..

    ” राजगुरु….कधी तरी परतशील न लेकरा….!! “

    पण क्षण ठरला होता २४ मार्च १९३१ … भगत , सुखदेव आणि राजगुरु च्या फाशीचा…..

    ✍🏻अक्षय चंदेल ©

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • #क्रांतीगाथा भाग ६

    #आझाद हु मै……

    हम चले मौत को गले लगाने हिंद वतन के परवाने..!!

    इश्क मे रंग के रंगे हुए हम आझादी के दिवाने..!!

    १२ मार्च १९३० मिठावर लागलेल्या करीच्या विरोधात महात्मा गांधींनी मिठाच्या सत्याग्रहाने स्वदेशी ची आगळीवेगळी लाट उभी केली..

    भारताच्या इतिहासात आझादीचा वणवा पेटला होता..

    भारताच्या स्वतंत्रयुद्धाच्या निर्णायक समराची ही सुरुवात होती…

    अहिंसा आणि सशस्त्र या दोन्ही क्रांतींनी ब्रिटीशांच्या नाकीनऊ आणले होते…

    भारतीय क्रांतिकारकांच्या विरोधात ब्रिटिशांच्या मनात आग लागलेली होती…

    त्यातल्या त्यात अनेक क्रांतिकारकांची धरफकड होत नव्हती…

    #क्रांतीगाथा भाग ५

    भगतसिंग, जतीन दा , सुखदेव, राजगुरू, यान सारखे असंख्य क्रांतिकारकांची फौज उभे करणारे चंद्रशेखर आझाद हा मुक्त होते आणि त्यांना पकडणे ब्रिटिशांना सर्वात महत्त्वाचे झालेले….

    २७ फेब्रुवारी १९३१

    क्रांतिकारकांच्या अग्रगणी  चंद्रशेखर आझाद यांच्या कार्यात थोडी सुद्धा विश्रांती नव्हती.

    भगतसिंग यांच्या कैदैनंतर आणि उपोषणाने क्रांतीची लाट उभी केली…

    एक नैतृत्व कसे असावे याचे उदाहरण म्हणजे चंद्रशेखर आझाद..

    आपले  यांना भेटण्यासाठी चंद्रशेखर अल्फ्रेड पार्क मध्ये आलेले….

    ब्रिटिशांना हा आझाद कधीच पकडता आला नाही… हा आझाद म्हणजे ब्रिटिशांच्या डोळ्यात सलणारा अफ्ताब होता…

    म्हणून ब्रिटीशांनी आपली चाल टाकली..

    फितुरीच्या काळोखाला हाताशी  धरून स्वतंत्रसूर्याला कैद करण्यासाठी  अल्फ्रेड पार्क ला ब्रिटीशांनी घेराव केला…

    आणि धाड धाड करत गोळीबार सुरू झाला…

    त्याचं प्रत्युत्तर सुद्धा आझाद तेवढ्याच तडाख्यात देत होते.. आझादांची बंदुकीची प्रत्येक गोळी ब्रिटिशांना मारत सुटली पण नियतीने आपला फेर फिरवला…

    क्रांतीगाथा भाग ४

    आझादांकडे शेवटची एकच गोळी उरली…

    काय करावे?? शरणागती पत्करावी??

    नही !!! हम आझाद है और आझाद ही रहेंगे….

    आझादांनी आपल्या मातृभूमीची माती मस्तकावर लावली…

    त्या मातीत आझादांच्या डोळ्यातील अश्रूचा एक थेंब एकरूप झाला…

    ” माफ करदेना ए वतन , तुझे आझाद करने का ख्वाब अधुरा रह गया !!! पर मै आझादी की लौ बनकर जिंदा रहुगा हमेशा !! “

    आणि धाड्ड….ड्ड…..ड्ड……

    गोळी चालली…

    आझादांनी स्वतःच्या हातातील बंदुकीने आपल्या जिवनाचा शेवटचा नारा बनवला…

    डोक्यातून रक्ताची धार निघाली…

    भेदक नजरा तश्याच उघड्या रोखून

    खुश रहो ए वतन म्हणत….

    शब्द थांबले , श्वास रोखून , आपल्या जन्मभूमीला मुक्त करण्याची स्वप्न असंख्य क्रांतिकारकांच्या ह्रदयात पेटवून  आझादी आझाद शेवट करून निघाले ..

    आझादांनी बलिदान दिले आणि एका अभेद्य क्रांतिचा शेवट झाला….

    ✍🏻अक्षय चंदेल©

    #जिगरे

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • #क्रांतीगाथा भाग ५

    #ए वतन तेरे लिये

    लाहोरच्या तुरुंगात भगतसिंगांना कैद करण्यात आले…

    जगभरात स्वतःच्या अनुशासनाचे बोंब मारणारे ब्रिटिश क्रांतिकारकां सोबत अगदी अमानुषपणे वागत होते , जेवणाच्या नावाखाली अपोषक जेवण , पाण्याची सोय सुद्धा पुरक नाही , स्वच्छता च्या नावाने बोंब ,

    रोज कैद्यांना मारायचं पण मानसिक खच्चीकरणाच्या नावाखाली जनावरांप्रमाणे वागणूक क्रांतिकारकांना दिली जात होती आणि अश्यातच या अमानुषपणावर इंकलाबी आवाज क्रांतिकारकांनी  उठवला….

    आमरण उपोषण !!

    उपोषणाला सुरुवात झाल्यावर क्रांतिकारकांनी अन्नाचा त्याग केला…

    ब्रिटिशांच्या प्रत्येक अत्याचार ला कणखरपणाने सर्व समोर जात होते..

    तिकडे आझादांनी या उपोषणाला भारतभर पसरवण्याचे कार्य केले…

    ब्रिटिशांवर.दडपण येत होते..

    रोज क्रांतिकारकांवर मारहाण होत होती , तहान लागेपर्यंत मारायचं जेणेकरून उपोषण थांबेल…

    क्रांतीगाथा भाग ४

    पण क्रांतिकारक मागे हटायला तयार नाही , पाण्याएवजी दुध, दही ने माठ भरून ठेवले पण क्रांतिकारकांनी तेही फोडून टाकले ,

    क्रांतिकारकांच्या लघवीच्या जागेवर लाथांनी मारण्यात आले , लाठी मार केले , अंगावर मिठ लावून मारले पण तरीही क्रांतिकारक काही झुकेना..

    ही लढाई फक्त भुकेची नव्हती यात अन्न पाणी सोबत मागणी होती ती पुस्तकांची सुद्धा…!!

    या अत्याचार ला थांबवण्यासाठी आझादांनी आणि भगवती चरण वोहरांनी बॉम्ब ने जेल ची भिंत पाडण्यासाठी प्रयत्न केला…

    क्रांतीगाथा भाग ३

    पण नियती ती  क्रूर  या प्रयत्नात भगवती वोहरांना जीव  गमवावा लागला…

    ब्रिटिशांनी अमानवी अत्याचार ला सुरुवात केली , क्रांतिकारकांच्या नाका, तोंडात नळ्या टाकून दुध जबरदस्तीने ओतण्याचे प्रयत्न केले ,

    असाच प्रयत्न जतीन दा वर सुद्धा झाला पण ती नळी जाऊन त्यांच्या फुफ्फुस ला लागली , संसर्ग वाढले , रक्तांच्या उलट्या सुरू झाल्या , भगतसिंगांनी जतीनना थांबण्यासाठी सांगितले पण जतीन थांबले नाही…

    शेवट पर्यंत उपोषणवर अटळ राहिले आणि भारत मातेच्या चरणी आपले श्वास अर्पण करून टाकले….

    भगवतींच्या मरणाचं दुख मागे ठेवून त्यांच्या पत्नी दुर्गाभाभी नेहमी प्रमाणे क्रांतिकारकांच्या मदतीला पुढे आल्या..

    जतीन दासांचा देह त्यांनी बाहेर काढला..

    जतीन दाच्या देहाचे स्विकार करण्यासाठी खुद्द नेताजी सुभाषचंद्र बोस आले…पाच लाख लोकांच्या अश्रूंनी जतीन दाचा अंत्यसंस्कार झाला…

    पण उपोषण तसेच सुरू राहिले…

    भगत ब्रिटिशांच्या हरामखोरी वर हसत राहिले…

    एकदा तर भगत ला विचारले सुद्धा…

    “एवढे होऊन सुद्धा हसतोय तु भगत…!! ”

    आणि भगत म्हणाले…

    ” माझ्या हसण्याने तुम्हाला आज एवढा त्रास होतोय तर त्या क्षणी काय कराल जेव्हा मी फासीच्या तख्तावर असेल आणि जोरजोराने इंकलाब जिंदाबाद चे नारे देत असेल….!! “

    शेवटी ब्रिटिशांना झुकावं लागलं, क्रांतिकारकांच्या सर्व मागण्या मान्य करण्यात आल्या तिकडे लंडन मध्ये भगतसिंग ला फाशी द्या म्हणून तेवीस वर्षाच्या पोराच्या विरोधात मोर्चे निघायला लागले….

    ” ए शहिदे मुल्को मिल्लत मै तेरे उपर निसार…

    अब तेरे हिम्मत का चर्चा गैरो की महफील मे है….”

    सरफ़रोशी की तमन्ना अब हमारे दिल में है देखना है ज़ोर कितना बाज़ु-ए-क़ातिल में है…

    ✍🏻अक्षय चंदेल©

    #जिगरे

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • क्रांतीगाथा भाग ३

    क्रांतिकारकांच्या घरची अवस्था काय असेल याचा आम्ही विचारही करु शकत नाही…

    सर्वस्व अपर्ण करून फक्त स्वतंत्र दर्पण बघण्यासाठी आपली तरुण मुले भारतमातेच्या चरणी अर्पण करून टाकली होती अनेकांनी…

    ब्रिटिशांच्या अत्याचारच्या काळोखात आझादी शोधणे खूप कठीण काम होते…

    जालियनवाला बाग

    रोज नवनवीन पारतंत्र्याचे प्रयोग भारत भुमीवर सुरू होते…

    अश्यातच ३ फेब्रुवारी १९२८ ला सायमन कमीशन भारतात आले..

    भारतीयांना संवैधानिक अधिकार देण्याची वरवर बाता मारणार्या गोर्यांनी अधिकार सुद्धा आपल्या हातात डांबून ठेवले होते…

    ज्याचा  कांग्रेसच्या नैतृत्वाखाली सायमन गो बॅक चा आवाज उठला….सायमन ला परत पाठवण्यासाठी आणि भारतियांना त्यांचे अधिकार मिळवून देण्यासाठी

    लखनौ मध्ये पंडित जवाहरलाल नेहरू आणि गोबिंद वल्लभ पंत यांच्या नेतृत्वाखाली आणि लाहोर येथे लाला लजपतराय यांच्या नेतृत्वाखाली मोर्चा निघाला…

    #क्रांतीगाथा भाग २

    ब्रिटिशांनी बेभान होऊन लाठीचार्ज केला…

    रक्ताच्या थारोळ्यात आझादी चे नारे लागत होते , आणि धाड करत एक लाठी लालाजींच्या डोक्यावर आदळली…

    डोक्यावर मोठा घाव झाला…

    आपल्या जन्मभूमीला मुक्त करण्यासाठी लालाजींनी अंतिम शब्दात आपल्या प्राणांची आहुती दिली…

    “मेरे शरीर पर पड़ी एक-एक चोट ब्रिटिश साम्राज्य के क़फन की कील बनेगी। “

    आणि झालेही तसचे लालाजींचा प्रतिशोध घेण्याची अग्नी आझाद आणि भगतसिंगांच्या मनात तळफडत होती…

    ब्रिटिश अधिकारी सांडर्सला मारण्यासाठी   आझाद, भगतसिंह आखणी करत होते..   

    “दयानंद अँग्लो विद्यापीठ’ पुढे सर्व काही घडणार होते… याच विद्यापीठ पुढे आझादांनी भगतसिंग यांना प्रश्न विचारला..

    “क्या कोई रणरागिणी है जो हमारे रणजित से शादी करे.??

    आणि भगतसिंग हसत हसत म्हणाले..

    “हमारी शादी तो आप ही तय करोगे..!!”

    ” मेरी कलम मेरे जज्बातोसे वाकीफ है  की मै इश्क भी लिखना चाहु तो इंकलाब लिख जाती है…!! “

    आणि लग्न ठरलं तेही खुद्द मृत्यूशी दिनांक 17 दिसंबर, 1928 जयगोपाल यांनी इशारा करताच ब्रिटिश  ऑफ़ीसर सांडर्सला राजगुरू ने बेभान होऊन गोळी मारली….

    मागे मागे भगतसिंग ने अंधाधुंद गोळीबार करून सांडर्स ठार  करून या क्रांतिकारकांनी लालाजींच्या हत्याचा प्रतिशोध घेतला पण आमचे मनच मेलेली होती हो …

    या क्रांतिकारकांना पकडण्यासाठी चनन सिंह नावाने आपलाच माणूस मागे धावला पुन्हा पुन्हा आझादांनी समझुत देऊनही ब्रिटिशांच्या पायावर आपले इमान.विकलेल्या चनन ला या क्रांतिकारकांचा जज्बात ए वतन कळालं नाही ,

    धाड धाड करत आझादांनी त्याला तिथेच संपवले… आणि एका नव्या क्रांतीगाथेची सुरुवात झाली…

    ✍🏻अक्षय चंदेल ©

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir