Tag: Chhatrapati sambhaji maharaj

  • समाजकंटकिय वाद …

    भारत देशाच्या इतिहासात अनेक युद्ध झाले काही हे हिंसक होते तर काही लढे हे गांधीजींनी सांगितलेल्या अहिंसेच्या मार्गाने झाले.

    विविध जाती धर्माच्या लोकांमध्ये क्षुल्लक कारण पुढे करत अनेक समाजकंटकांनी भारतात फुट पाडण्याचे डावपेच रचल्याचे दिसून येते पण भारत हा धर्मनिरपेक्ष आणि जातीभेदाला नाकारून विकासाच स्वप्न पाहत जगू इच्छितो

    पण राजकारण्यांनी आणि समाजकंटक लोक यांच्यामार्फत होणार कर्मकांड हे हिंसेंचे प्रमाण ठरते. भूतकाळात मराठवाड्यातील डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर विद्यापीठाच्या नामांतर प्रसंगी उद्भवलेला वाद

    मनसेचं १७ वर्षांचा कार्यकाळ

    आणि सध्याच्या दिवसांमध्ये गाजलेला छत्रपती संभाजीनगर नाव दिल्यामुळें तयार झालेले वातावरण हे चिंताजनक आहे. महाराष्ट्राच्या राजनितिक इतिहासानुसार वाद होने संभाविक आहे पण ,छत्रपतींच्या नावाने वाद उद्भवणे ही खूप संतापजनक आणि लाजिरवाणी बाब आहे.

    छत्रपती शिवाजी महाराज यांनी त्यांच्या जीवाच राण करून या जुलमी मोगलांच्या ताब्यातून आपली सुटका करून या राज्याच स्वराज्य केल त्याच महाराजांच्या पुत्राने जीवाची आहुती दिली

    पण आपल्या धर्माचा रक्षण केल आणि जर त्याच महाराजांच्या नावाने जर आपल्या शहराला एक नवी ओळख मिळत असेल तर यात आपले सौभाग्य आहे पण समाजकंटक लोकांकडून याला सुद्धा विरोध होतोय.

    सध्याच सरकार हे नक्कीच फुटाफूटिच जरी असलं तरी लोकहितार्थ निर्णय घेणं आणि लोकांच्या मागण्या पूर्ण करण्यात पुरेपूर कंबर कसताना हे सरकार दिसतंय .

    राजकिय साक्षरता

    हिंदुहृदयसम्राट स्व.बाळासाहेब ठाकरे यांच्या विचारधारेला धरून महाविकास आघाडी सरकार सत्तेत असताना या विषयाला हात लागला आणि भाजपा आणि शिंदे गट यांच्या सहकार्याने हे साध्य झाल

    नक्कीच जनमत सुद्धा या निर्णयाच समर्थन करून प्रशंसा करत आहे पण काही समजकंटक या नामांतराला विरोध करून पुन्हा औरंगाबाद करू इच्छितात कदाचित ते विसरले असावेत औरंगजेब हा किती क्रूर आणि निच्च विचारसरणीचा होता .

    जात,पात आणि धर्म बाजूला ठेवता भारताचा सुजान नागरिक या नात्याने तरी मी या निर्णयाशी सहमत आहे आणी तस पाहता अस ही खासदार इम्तियाझ जलील यांचं आंदोलन पाहून त्यात त्यांचाही पूर्णतः समावेश दिसत नाही

    लोकांनकडून मिळणारा अल्पप्रतिसाद आणि आंदोलनापेक्षा त्यांच्या भोजनाच्या पंगतीचेच जास्त चर्चे आहे यावरून कळत दिशाहीन व्यक्तीकडे लोकशाहीच प्रतिनिधित्व दिल्यावर काय होत !

    नक्कीच लोकांनासुद्धा नामांतर हवं होतच आणि जे झाल ते उत्तमच कारण ज्या औरंगजेबाच्या काळात स्त्रिया सुरक्षित नव्हत्या त्या माणसाच नाव इतिहासातसुद्धा नसायला हवं

    तर त्याच व्यक्तिच्या नावाने एखादे शहर वसवणे हे आपल्या इतिहासाला मारकच होते त्यामुळें असल्या खासदार अथवा ठराविक लोकांच्या समूहाने विरोध जरी केला तरी यात फारस लक्षदेण्या इतपत महत्वाच अस काहीच वाटत नाही.

    ‘हे स्वराज्य व्हावे ही श्रीं ची इच्छा होती ‘

    पण ते टिकवणे ही आपली जबादारी आहे 💯

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता

    तुम्ही आम्हाला फेसबूक वर सुद्धा फॉलो करू शकता
    Facebook : Political Wazir

  • मर्यादेय विराजते…

    शककर्ते शिवराय या ग्रंथ वर.व्याख्यान झाले आणि शिवकथाकार विजयराव देशमुख यांना एका मित्राने त्यांच्या कडे आमंत्रण दिले.

    विजयराव या गोष्टी पासून पुर्णपणे दुर होते की ही मित्रभेट त्यांच्या आयुष्यातील एक वर्ष अज्ञात अश्या मार्गावर नेणार होते.

    मित्राकडे जाताच त्यांच्या पुढे एक लहान चित्र आले…

    दोन कैद्यांना उंटावर टाकले होते ज्यांना बघण्यासाठी अवघे लोक गोळा झाले होते…

    एक दगड घेऊन बंद्याना मारत होते.. , अंगावर भाले टोचल्या जात होते .

    विदारक चित्र बघताच विजयरावांनी मित्रापुढे प्रश्न उपस्थित केला…

    कोणाचे चित्र आहे हे ?

    आणि तसाच उत्तर सरसरून विज कोसळावी तसा विजयरावांच्या ज्ञानेंद्रियांवर कोसळला..

    शिवपुत्र छत्रपती संभाजी महाराज आहे हे…

    हे उत्तर विजयरावांच्या ह्रदयात टोचले…

    हा तोच शंभु ज्याने नवव्या वर्षी मुघलांच्या मनसबाची दौलत आपल्या नावे केली होती, हा तोच शंभु ज्याने सौराष्ट्र सिमावर भगवा ध्वज फडकवला होता…

    शिवपुत्र छत्रपती संभाजी महाराज : एक श्रापीत राजहंस

    मग हा शंभु असा बंदीवासात कसा…

    या शंभु बद्दल गलिच्छ खूप ते ऐकले नेमका शंभु तसाच आहे ??

    आणि मग सुरू झाला एक वर्षाचा एकांतवास , पत्र, ग्रंथ मध्ये सुर्योदय व्हायचा आणि त्यातच सुर्यास्त..

    आणि मग एक ससंदर्भ ग्रंथ पुढे आला ज्याने वढू तुळापूर ला भव्य अशी छत्रपती संभाजी महाराज यांच्या जयंती चे समारोह केले…

    प्रत्येक शंभुद्वेष्टाच्या तोंडावर झापड सुद्धा या ग्रंथातून मारल्या गेली…

    जर विजयरावांनी सुद्धा असेच सह्याद्री ला ओरडू ओरडू विचारले असते कसा होता माझा राजा ?

    तर सह्याद्री ने सुद्धा उत्तर दिले असते..

    राजा डोक्यात घेतलं की डोक्यावर मी स्वतः नाचवेल तुला…

    छत्रपती शिवाजी महाराज, छत्रपती संभाजी महाराज यांच्या शी आपल्या भावना जरी जुडल्या असल्या तरी वास्तव समोर ठेवून त्यांच्या चरित्र चे अभ्यास करणे खूप महत्त्वाचे आहे..

    नाही तर भावनिक शिवभक्तीच्या नावाने राजे जयंती पुर्ती मर्यादित राहतील…

    शंभु बंध्यो बजरंग……!!

    आणि आमचा राजा जयंती पुरता नाही तर जिवंत असे पर्यंत आमचा मार्गदाता चरितार्थ आहे…

    आणि तरीही प्रश्न असेलच जर कसा होता माझा राजा 

    तर शिवभारतात उंबरखिंड प्रसंगी लिहिलय..

    अतिसुंदर , उंच मान , रूंद छाती , 

    धिप्पाड शरीर , महाबलवान , 

    पाठीवर दोन्ही बाजुस  बाणांचे दोन भाते जणु गरुडाचे पंख , 

    रत्नजडित अलंकार घातलेल्या  पांढर्याशुभ्र घोड्यावर , 

    गरूडावर श्री हरी विष्णू बसावे तसे आरूढ होऊन . अंगात अभेद्य कवच , मस्तकावर उत्कृष्ट शिरकाण , सोबत प्रचंड ढालीने शोभून उठणारा दुपट्टा परिधान करून…. श्री शिवशंकराहुन उग्र ,अग्नीदिव्य , वायुपेक्षा बलवान , इंद्राहुनद समर्थ , वरुणापेक्षा नीतिज ,  चंद्रापेक्षा आल्हाददायक , आणि मदनापेक्षा अजिंक्य , माथ्यावर शिवगंध जणू कैलासाचे रुद्र… असा होता आमचा राजा…

    मर्यादेय विराजते…

    ✍️अक्षय चंदेल ©

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • शिवपुत्र छत्रपती संभाजी महाराज : एक श्रापीत राजहंस

    संभ कहैं सुनि दीन दयाल सो | 

    मेरी हँसी भ‌ए तेरी हँसी है | 

                                      ~ छत्रपती संभाजी महाराज [ सातसतक]

    या महाराष्ट्र च्या इतिहास चे संभाजी नावाचे एक असे पान आहे ज्याला लिहण्यासाठी शाई नव्हे तर रक्ताला पुढे यावं लागलं….!!

    पण आजपर्यंत च्या प्रवासात एका गोष्टी ची एवढी भयंकर चिड होती की संघर्षाच्या पायदंडावर अविरत लढलेल्या शंभुछत्रपतींबद्दल एवढ्या वर्षात न लोकांना जाणायचं होतं , न शंभु कळवुन घ्यायचा होता..

    नितीन बानूगडे च्या व्याख्यान अगोदर छत्रपती संभाजी महाराज म्हणजे बदफैली आणि एका राष्ट्रपुरुषाच्या शब्दात बोललो तर मिनाक्षी आणि मदिराक्षी मध्ये गुंतलेला युवराज पलीकडे शंभुछत्रपती कुणाला माहितीच नव्हते…

    पण त्यांचा अंत मात्र सर्वांना माहिती होता , बदनामी चे घात आयुष्यभर घालून धर्मवीर या शब्दात मात्र गर्वाने संघटना ,नाव वाढवण्यासाठी लोक उभे राहिले…

    शंभु बंध्यो बजरंग……!!

    वा. सी बेंद्रेंनी शोधलेल्या शंभु वर तर खुद्द बाळशास्त्री हरदास सारख्या इतिहास अभ्यासकांनी एकांगी असल्याचे आरोप घातले , पुरंदरेंनी कवी कलश जवाबदार ठरवला आणि सरळ बोलुन दिले

    ” संभाजीराजांच्या ठायी शिवशाहीचा पोंच निर्माण झाला नव्हता…!! त्यांच्या वर्तनात अविवेकी उच्छुंखलपणाचं दिसून येते , या वेळी त्यांच्या हातुन काही आगळीक घडली असावी….!! “

    कानिटकर पासून अनेकांनी पुढे सर्जा शंभु वर पारंपरिक आरोप लावायला तडजोड केलीच नाही…

    तेवढ्यात कमल गोखले , विजयराव देशमुख ,जयसिंगराव पवार , केदार फाळके सारखे काही मंडळी शंभुछत्रपतींना खर्या अर्थाने पुढे आणण्यासाठी धडपडली …

    ज्या शंभुछत्रपतींना एवढे वर्षे बदनाम करून सुद्धा त्यांच्या बलिदानाला कोणी लपवु शकले नाही तो.शंभु नेमका आहे काय ??

    ज्याच्या नुसत्या नावाने शत्रूला कंप सुटतो , ज्याचा केवळ स्मरणाने शत्रूची रात्र आणि दिवस थरकापाने शहारली , ज्याच्या घोड्याच्या टापाखाली महाराष्ट्र उधळून उठल्याची नोंद खुद्द मनूची ने केली तो.शंभु म्हणजे राजकारण, समाजकारण, धर्मकारण या त्रिसूत्रात शोधताच येतो…

    पुण्यश्लोक अहिल्याबाई होळकर

    गृहकलह चे बळी पडले असतांना अणाजी पंताच्या गोठ्याने शिवछत्रपतींच्या मृत्यूनंतर लगेच शंभुछत्रपतींना कैदेत घालण्यासाठी घात टाकला असतांना वडिलांच्या दुख पचवून लगेच राजकारणात प्रवेश केला राजापूर ला माणसं पाठवून गड धान्यांनी परिपूर्ण केला , पन्हाळा वर बंदोबस्त वाढवला आणि गडातून एक पायही बाहेर न काढता सर्व स्वराज्य सुभेदारासह आपल्या बांजुंनी घेतले..

    महाराष्ट्र मधून बंगाल ची सुत्रे हलली , दक्षिणेकडे चिक्कदेवरायचे सामर्थ्य जाणुन गोवळकोंडा चा सुलतान आणि इक्केरीच्या नायकाला आपल्या बाजूला करून दक्षिणेकडे मराठ्यांच्या पराक्रमी मेरु उभा करून चिक्कदेवराय तहासाठी गुडघ्यावर बसवला…

    औरंगजेब भिडण्यासाठी आला असताना विजापूर घेण्यासाठी तो तयारी करत असतांना शंभुछत्रपतींनीच विजापूर च्या गडांवर हात टाकले…

    फोंडा पोर्तुगीज पुढे टिकाव धरु शकणार नाही कळताच तो पाडून मर्दनगड उभा केला…

    विजापूर आणि गोवळकोंडा च्या आदिलशाही आणि कुतुबशाही एकत्र घेऊन दक्षिणेची ढाल बनुन औरंगजेब ला भिडला..

    राजकारणाच्या पलिकडे गेलो तर

    ‘” आबासाहेबांचे संकल्पीत तेच आम्हांस करणे अगत्य !! “

    म्हणणारा शंभु सापडतो .

    पोर्तुगीजांनी पोली आणि सिडकोली गाव लुटून उध्वस्त केली तेव्हा तिथल्या गरीब रयतेला मायेप्रमाणे जपणारा शंभु , जंजिऱ्याच्या सिद्दी आणि मुघलांनी कुलाबा उध्वस्त केल्यावर तिथल्या रयतेला पुन्हा वसवणारा शंभु ,वडिलांनी केलेल्या निवाड्यांना पुढे त्याच न्यायाने पुढे जाऊन अर्जोजी , गिर्जोजींचे निवाडे करणारा शंभु !!

    या शंभुला धर्मवीर का म्हणावे ?

    कारण औरंगजेब ने धर्म बदलण्यासाठी अट घातल्याचा कुठलाही उल्लेख आढळत नाही..

    मग शंभुछत्रपती धर्मवीर नाही का? तर आहेच…

    फोंडा च्या शिलालेख वर

    ” आता हे हिंदुराष्ट्र जाहले !! “

    म्हणणारे शंभु , बुधभूषण मध्ये

    ” मृतो धर्मणे संयुक्तो दिर्घजीवी भविष्यती !! “

    म्हणणारा शंभु…

    रामसिंग ला ठणकावून

    ” आता त्या यवनाधमाला कैदेत टाकून आपल्या देवदेवतांच्या पुन्हा स्थापना करण्याचा !! “

    शब्द टाकणारा शंभु !! जबरदस्तीने धर्मपरिवर्तन केलेल्या हिंदूंना पुन्हा धर्मात घेणारा शंभु धर्मवीर आहे पण फक्त नाही..

    मात्र हा शंभु इतिहास ने दुर्लक्षित केला, करत राहिला आणि त्यांच्या त्या भयावह अंतावर काही क्षणासाठी शंभु आठवल्या जाऊ लागला…

    पण शंभुछत्रपतींचं चरित्र एवढे परिपूर्ण आहे की आम्ही त्याला  मांडण्यासाठी आपण अपुर्ण ठरतो…छत्रपतींचा इतिहास म्हणजे फक्त त्यांचा शेवट नाही , शंभुछत्रपती म्हणजे फक्त धर्मवीर आणि मृत्युंजय नाही , शंभुछत्रपती म्हणजे स्वराज्यरक्षक , मालिक ए हिंद…तरीही श्रापीत राजहंस

    म्हणून अजूनही तो शंभु आम्हाला सातसतक मधून पुन्हा पुन्हा विचारतोच आहे…

    ” संभ कहै मेरी पति तुअ हात रहै !

             मेरे मन इहै तुम बिन लगावै तीर !!

    माझी पत तुमच्याच हातात आहे , माझ्या जिवनाची नौका तुजविण कोण पार नेणार ??

    तसे तर खूप काही लिहावयाचे होते…

    पण शंभुछत्रपतींनी आणि शिवछत्रपतींनी सर्वात महत्त्वाचे शिकवले ते मर्यादेय विराजते म्हणून थांबायचं……

    पण एक मात्र खरयं…

    शंभुछत्रपती एक अग्नी त्यांना जो हातात घेईल त्या प्रत्येकास अग्निपरीक्षा द्यावी लागते..

    आम्ही ती देण्यास सक्षम ठरलो नाही.. पण अनेक पुढे येउन देतील आणि मृत्यू पलीकडे शंभु उभे करतील ही आशाच…

    अवतार समिधा अर्पणम शंभु….

    अक्षय चंदेल ©

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • शंभु बंध्यो बजरंग……!!

    परकीय सत्ताधीशांच्या अत्याचाराने ग्रस्त झालेल्या भारत भुमीला रायगडावर राज्यभिषेक करून प्रतिइंद्र छत्रपती होत थोरले स्वामी शिवाजी महाराजांनी मुक्त केले आणि मराठ्यांच्या प्रचंड इतिहास ची उद्दंड लिखाणाला नव्याने सुरुवात झाली . 

    महाराष्ट्र ते कर्नाटक, आंध्रप्रदेश पासून श्रीलंका पर्यंत स्वराज्याची सिमा वाढली..

    पण हनुमान जन्मोत्सवाला   ( ३ एप्रिल १६८०) ला दख्खनपतींनी स्वराज्याचा निरोप घेतला आणि महाराष्ट्रावर आपल्या आशिर्वादाचे वर्षाव करून छत्रपती शिवाजी महाराज स्वर्गवासी झाले…

    परकीय रक्तपिपासुंच्या डोक्यात स्वराज्य संपवण्यासाठी डाव आखायला सुरुवात झाली.. सोबतच स्वकीय सुद्धा स्वराज्य पोखरून काढण्यासाठी वारूळ उभे करायला लागली आणि स्वराज्य संपवण्यासाठी स्वप्न बघणार्या डोक्यावर वज्रघात करत खास्या महाराष्ट्राचा दुसरा छत्रपती शिवछत्रपतींचा वारसा सामर्थ्याने पुढे चालवण्यासाठी बत्तीस मण सुवर्णसिहासनपती पुढे आले ,

    दिल्लीपतीच्या छातीवर रौद्रभीषण तांडव करण्यासाठी शिवपुत्र छत्रपती संभाजी महाराज दख्खन तख्तावर बसले…

    बुरहाणपुर वर जाऊन खासा मोघल बादशहा शहेनशहा औरंगजेब चीच दाढी ओढली आणि खासा औरंगजेब या तेवीस वर्षाच्या छत्रपतींना संपवण्यासाठी महाराष्ट्रात उतरला..

    पुण्यश्लोक अहिल्याबाई होळकर

    आणि सुरू झाली इतिहासाने कधीच न बघितलेली झुंज हसनअलिखान , शहाबुद्दीन, फत्तेखान, मुअज्जम ,आज्जम , रणमस्तखान , पोर्तुगीज, सिद्दी सर्वांच्याच तोंडचे पाणी या तेवीस वर्षाच्या  पोराने पळवले .

    खासा आलमगीर म्हणवणाऱ्या औरंगजेब ला आपल्या डोक्यावरचा ताज ए हिंद किमांश फेकून द्यावा लागला..

    एक एक गड सहा सहा वर्षे झुंझायला लागला , खवळलेल्या समुद्राला आणि फुटलेल्या बांधाला सुद्धा या रौद्रशंभुच्या घोड्याच्या टापाखाली यावं लागलं ,

    आंध्रप्रदेश, बिहार, बंगाल च्या मातीलाही मराठ्यांच्या शौर्याची धडकी भरली , जिवन म्हणजे पेटतं रणांगण

    आणि

    जिवन तर जिवन मृत्यू ला सुद्धा आमचा राजा असा पुढे गेला की शत्रू ला सुद्धा थरकाप उडाला..

    चाळीस दिवस मरणयातना सहन करत असतांना सुद्धा आपली मान खाली घालण्यासाठी तयार न होता धीरोदात्तपणे मरण स्विकारलं आणि मराठा साम्राज्याच्या रक्तात शौर्याचं धग पेटवून हिंदुस्थान वर राज्य करण्याचं स्वप्न जिवंत केलं.

    सत्तापिपासु औरंगजेब

    पण कलमकसायांनी ज्याच्या शौर्याला आपसूकच पुसण्यासाठी हळुवारपणे शाईचे पाणी फेकले…

    ज्याच्या बुद्धिमत्तेवर ते शौर्यावर प्रश्न उपस्थित केले , ज्याला नादात नादान असलेला सांगितले…

    गेली शतके पार होऊन सुद्धा ज्यांच्या इतिहास ला लोकसमक्ष  आणण्यासाठी  वा.सी बेंद्रे, कमल गोखले, विजयराव देशमुख सारख्या  इतिहास कारांना झगडावं लागलं…

    ज्याचा इतिहास हाच एक जाज्वल्य अग्नी प्रमाणे आहे…ज्याचं चरित्र हे गंगेच्या निर्मळ पाण्याप्रमाणे आहे आणि ज्याचं योद्धापण रूद्रशिवाचा तांडव आहे..

    अश्या छत्रपती संभाजी महाराज यांचा खरा इतिहास आता पुढे येऊन सुद्धा आम्ही आमच्या राजाला काय दिले नेमके?

    छत्रपती संभाजी महाराज यांना अजूनही महाराष्ट्राध्ये शासकीय महापुरुषांच्या यादीत स्थान नाही , त्यांची जयंती आणि पुण्यतिथी शासकीय नाही.

    सरकार वर सरकार पालटले पण ती यादी जैसे थेच आहे.

    आम्ही छत्रपती संभाजी महाराज यांची जयंती शासकीय पातळीवर करु शकत नाही.

    महाराष्ट्र शासनाच्या महापुरुषांच्या दिनविशेष यादी मध्ये शंभुराजेंचं नाव नाही.

    फडणवीस काळात माननीय दिनदयाल उपाध्याय यांचे नाव शासकीय दिनविशेष यादीमध्ये आले ,

    या वर्षी नव्याने आदरणीय हिंदुहृदयसम्राट बाळासाहेब ठाकरे आणि प्रबोधनकार ठाकरे यांचे नाव समाविष्ट करण्यात आले परंतु छत्रपती संभाजी महाराज यांचे नाही.

    नेमके काय कारण आहे या राज्यकर्त्यांपुढे ? नेमकी समस्या काय आहे की एवढे वर्षे पालटुन सुद्धा शंभुछत्रपतींना शासकीय महापुरुषांच्या यादीत स्थान दिल्या गेले नाही.

    का हा दुजाभाव आमच्याच राजाबद्दल आमच्याच स्वराज्यात.?

    नेमकी शंभुछत्रपतींना खरी मानवंदना कधी?

    ✍️अक्षय चंदेल ©

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • सत्तापिपासु औरंगजेब

    30 ऑगस्ट 1659

    _” अपनोके ताबुतो से होकर अपने तख्त पर जाना पडता है  !! 

    ” असाच एक इतिहास आहे तो क्रुकर्माची सिमा लांगलेल्या राज्यरोहणाची , जिथे तख्तावर बसणारा बादशहा आपल्याच बाप , भाऊ आणि मुलांच्या किंकाळ्या  च्या आवाजास मंगलस्वर समजून तख्तावर बसला होता..

    म्हणजेच बादशहा औरंगजेब..

    पण ज्या तख्तावर हा औरंगजेब बसला होता त्या तख्ताचा खरा वारसदार मात्र कोणी और होता , ज्याचं नाव होते दारा शिकोह , बादशहा शहाजहान चा सर्वात मोठा आणि लाडका मुलगा..

    हा शहाजहान चा एवढा लाडाचा आणि जवळचा होता की इतर मुलांना दुरवर पाठवणारा शहाजहान ने दारा ला मात्र कधीच आपल्या पासून दुर जाऊ दिले नाही !!

    आपल्या तख्ताच्या बाजूला एक सोन्याचे आसन खास करून दारा साठी बनवून घेतले..

    मुळात दारा होताही तसाच , सुसंस्कृत, अभ्यासू ,सर्वांचा आदर करणारा आणि आपल्या वडिलांच्या शब्दापुढे न जाणारा !!  इतर धर्माबद्दल आदर ठेवणारा दारा जेवढा बापाचा तेवढाच रयतेच्या ही आवडीचा होता !पण हा दारा त्याच्या भावांच्या नजरेत मात्र खूप खुपायाचा !!

    आणि शहाजहान च्या म्हातारपणी नेमके हाच दाराचा राग घेऊन शाहशुजा , मुराद आणि औरंगजेब हे खासे दाराच्या विरोधात उभे राहिले..!एखाद्या व्यक्ती ची जेव्हा वाईट वेळ येते तेव्हा सर्वात अगोदर साथ सोडून जाणारे आपलेच असतात आणि हा प्रत्यय दाराच्या इतिहास मध्ये जवळुन बघायला मिळतो..

    पेटलेल्या नेत्यांच्या भक्तीच्या यज्ञकुंडात आहुती राष्ट्राचीच जाऊ नये

    मुळातच कपटी आणि महत्वकांक्षी असलेल्या औरंगजेबाने

    ” तुम्हीच खरे बादशहा !! “

    म्हणून मुर्खात काढून आपल्या मधातील एक एक भावांचा काटा काढून आग्र्याला खासा आपल्या बापाला कैदेत टाकले..

    ” खुदा ने मुझे अपने गुनाहो की सजा दी है !! पर या खुदा मेरे दारा की हिपाजत करना !! “

    असे म्हणत शहाजहान च्या नजरा बाहेर चलत असलेल्या रक्तरंजित राजकारणावर टिपलेल्या होत्या !! आपल्या लहान मुलाच्या हातुन आपल्या भावाला निशस्त्र करवून त्याच्या खोज्याचा मुडदा पाडून आपल्या विरोधात उभे असलेल्या प्रत्येक जणाची आणि ज्यांच्या द्वारे कत्तल केली

    त्यांची सुद्धा कत्तल करून सत्तेसाठी रक्तपिपासु झालेल्या औरंगजेबाची नजर ही आता कैदेत येणाऱ्या दारा शिकोह कडे होती..

    आणि हाल हाल सोसत असलेला दारा ज्याने ” आपल्या बापाला कष्ट होऊ नये म्हणून भरलेल्या डोळ्याने स्वतः साठी योद्धा पण मागितले हा रजपूत बुंदेला, मुघल, आदिलशाही आणि किती तरी कपटी मनसुब्यांना रचून कैदेत आला ,त्याची एक जॉर्जीयन बायको आपल्या जनानखाना मध्ये टाकलेल्या औरंगजेब चे आदेश सुटले आणि दारा ची छत्र नसलेल्या हत्ती त धिंड काढली !!

    पण त्या धिंड मध्ये सुद्धा आपल्या उदारतेचे दर्शन देत दाराने आपल्या अंगावरील शेवटची शाल एका भिकारी चे अंग झाकण्यासाठी फेकून दिली !! पण अश्या या सहिष्णू दारा ला कैदेत टाकून औरंगजेब ने आपला शेवटचा आदेश सोडला…

    दाराला शेवटची शिजवलेली दाळही खाऊ न देता बाहेर ओढले…आपल्या मुलाला बिलगून रडलेला दारा खेचून बाहेर काढल्या गेला आणि चर्र चर्र करत

    ” काफर रफ्त ए जहन्नुम..”

    म्हणुन दाराचे मस्तक छाटले कारण दारा  हा काही प्रमाणात हिंदू च्या पुराण वेदा कडे वळला होता ,तो मुर्ती वर श्रद्धा ठेवत म्हणून हा मूर्तिपूजक म्हणजे च काफर आहे असे औरंगजेब म्हणत !! 

    दाराचे मस्तक छाटुन औरंगजेब पुढे आणले आणि प्रकाशाचा उजेडात भावाच्या मस्तक वर तीन वेळा ठोठाऊन त्या वर किमांश चढवून “भावाचेच मुंडके आहे न ? याची सत्यता बघून औरंगजेब ने ते मुंडके दफन करण्यासाठी पाठवून दिले !! आणि अशा प्रकारे या शहजादा आणि मुघल सल्तनत च्या खर्या वारसाचा अंत झाला !!

    रस्ते, शोषखड्डे, बसस्टॉप बांधणे विकास नाही. रोजगार द्या. – बेधुंदकार गोविंद पोलाड

    अश्या रक्ताने माखलेल्या तख्तावर बसलेल्या औरंगजेबला त्याची खरी जागा दाखवली ती मराठ्यांनीच !! आपल्या सत्तेसाठी हपापलेल्या या बादशहा ची रक्तपिपासु तहान तशीच ठेवून त्या औरंगजेब ला शेवटी मराठ्यांनी आपल्या शौर्याचे पाणी पाजले !!

    मराठ्यांच्या शौर्याने आणि औरंगजेब च्या फजिती ने कुठे तरी खुश झालेल्या त्या दाराची रुह सुद्धा हसून बोलली असेल !!

    खुन से सजाया रास्ता खुन से ही लतपत होता है भाईजान !! हम तो एक घाव मे ही मर गये !! पर तुम देखो , तुम्हारी हालत देखो !! की मराठे तुम्हे रोज मारते है !!

    अक्षय चंदेल ©

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir