Tag: freedom fighter

  • शहीद चंद्रशेखर आझाद एक क्रांतिकारी झंझावात

    मंडळी भारतीय देशाला स्वातंत्र्य मिळून जवळपास ७५ वर्ष व्हायला आली आहेत. मात्र हे स्वातंत्र्य आपल्याला मिळवून देण्यासाठी काही क्रांतिकारकांनी स्वतःच्या कुटुंबासहीत स्वतःला कुर्बान केलं आहे.

    आज आपण जाणून घेणार आहोत अशाच एका क्रांतिकारकाबद्दल ते म्हणजे शहीद चंद्रशेखर आझाद. चंद्रशेखर आझाद यांचा जन्म २३ जुलै १९०६ रोजी मध्य प्रदेशमधील भवरा नावाच्या एका छोट्याशा गावामध्ये झाला.

    ते स्वतःचं या देशाच्या स्वातंत्र्यासाठी लढले नाही, तर आपल्या सोबतच्या अनेक लोकांना त्यांनी या स्वातंत्र्य चळवळीमध्ये सामील करून घेतलं. त्यांना आपल्या बालपणापासून सामाजिक चळवळींची आवड होती.

    चंद्रशेखर आझाद यांचं मूळ नाव हे चंद्रशेखर तिवारी अस होत. मात्र एका चळवळीदरम्यानच्या घटनेने ते चंद्रशेखर तिवारीचे चंद्रशेखर आझाद झाले.

    तर मंडळी झालं असं की, सण १९२१ मध्ये राष्ट्रपिता महात्मा गांधी यांनी असहकार चळवळीची सुरवात केली. ज्यामध्ये चंद्रशेखर आझादसुद्धा सहभागी झाले होते. मात्र या चलवळीदरम्यान त्यांना अटक करण्यात आली.

    नंतर त्यांना जेव्हा न्यायालयात उभं करण्यात आलं, तेव्हा त्यांनी आपलं नाव चंद्रशेखर तिवारी न सांगता चंद्रशेखर आझाद अस सांगितल. त्या घटनेपासून त्यांना संपूर्ण जगभरात चंद्रशेखर आझाद या नावाने ओळखल्या जाऊ लागलं.

    काकोरी कट

    मंडळी भारतीय देशावर इंग्रजांचं राज्य असतानासुद्धा चंद्रशेखर आझाद हे निधड्या छातीने लढत होते. त्यांनी आपल्यासोबत १० क्रांतिकारकांना घेऊन इंग्रजांची काकोरी नावाची ट्रेन लुटली.

    ज्यामध्ये इंग्रजांनी गोळा केलेल्या खजीन्याचा साठा होता. मात्र या कटामध्ये सामील असलेल्या राम प्रसाद बिस्मिल्ला, अश्फाक उल्ला यासारख्या अनेक क्रांतिकारकांना स्वतःच्या प्राणाची आहुती द्यावी लागली.

    अखेर झंझावात शांत झाला…

    मंडळी ब्रिटिश पोलिसांशी आझाद यांची अलाहाबादमधील एका पार्कमध्ये चकमक झाली. ब्रिटिशांनी संपूर्ण पार्कला वेढा घातला होता. आझाद यांनी काही ब्रिटिशांना ठारही केलं होतं.

    मात्र त्यांच्या बंदुकीमध्ये आता फक्त एक गोळी उरलेली होती. ब्रिटीशांच्या गोळीने मरण्यापेक्षा स्वतःच्या हाताने स्वतःला गोळी मारणं त्यांनी पसंत केलं. आणि ते या भारतीय देशाच्या स्वातंत्र्य चळवळीत शहीद झाले.

  • वीर भगतसिंगांची फाशी आणि राष्ट्रपिता महात्मा गांधी

    मंडळी भारतीय देशाला १५ ऑगस्ट १९४७ ला स्वातंत्र्य मिळालं. पण या स्वातंत्र्यासाठी कित्येक हुतात्म्यांनी स्वतःच्या प्राणाची आहुती दिली. ज्यामध्ये २३ मार्च १९३१ साली शहीद भंगतसिंग यांना झालेली फाशी आठवली तर आजही प्रत्येक भारतीयांच्या भावना गहिवरून आल्याशिवाय राहणार नाही.

    पण भगतसिंग यांच्या फाशीचा वाद हा बऱ्याच भारतीय जनतेच्या मनात गैरसमज निर्माण करून गेला. ज्यामुळे राष्ट्रपिता महात्मा गांधीबद्दल काही लोक आजही प्रश्न उभे करतात.

    एकनाथ शिंदेंच्या पाया पडण्यावरून मला ट्रोल करणारी लावारस कारटी – अमोल मिटकरी

    मग गांधीजी खरच भतसिंगांना फाशी होण्यापासून वाचवू शकले असते का? याबद्दल आज आपण सविस्तर जाणून घेणार आहोत. तर मंडळी झालं असं की, भगतसिंगांना फाशीच्या शिक्षेची सुनावणी झाल्यानंतर त्यांना वाटत होतं की,

    “आपल्याला फाशी दिल्यास आपल्या तत्वज्ञाला उजाळा मिळेल आणि लोकांचा जास्त पाठिंबा मिळेल. मला फाशी झाली तर जनतेच्या मनात क्रांतीचा भडका उडेल आणि या देशाला लवकर स्वातंत्र्य मिळेल.”

    अस भगतसिंग यांना वाटत होत. दुसरीकडे ब्रिटिश सरकारमध्ये गांधीजींनी सहभाग मिळवण्यासाठी त्यांच्याशी करार केला होता.

    आणि बाबासाहेबांच्या त्या अग्रलेखाने ब्रिटिशांचे धाबे दणाणले

    ज्यामुळे लोकांना वाटत होतं की गांधीजी भगतसिंगांना फाशी होण्यापासून वाचवू शकेल. त्यानंतर गांधीजींनी ब्रिटिश व्हॉईसरॉयला भगतसिंगांच्या फाशीच्या शिक्षेबाबत पत्र लिहिलं. 

    गांधींजींच भगतसिंगांबद्दल व्हॉईसरॉयला पत्र

    मंडळी भागतसिंगांच्या फाशीबद्दल गांधीजींनी व्हॉईसरॉयला लिहिलेल्या पत्रात ते म्हणतात की,

    ” मी हे पत्र आपणास शांतता आणि संरक्षणाच्या भूमिकेतून लिहितो आहे. भगतसिंग यांची शिक्षा कमी करता येणार नसल्याचं तुम्ही मनमोकळेपणाने मला सांगितलं. मात्र जर फाशीच्या शिक्षेची अंमलबजावणी झाली तर देशातील शांततेला धोका आहे. राजगुरू, भगतसिंग, सुखदेव या तिघांचे प्राण वाचले तर आम्ही हिंसक कारवाया थांबवू आणि आम्ही ज्या हत्या यापुढे करणार होतो त्याही थांबवण्यात येतील असं आश्वासन क्रांतिकारकांच्या संघटनेने आपणास दिलेलं आहे. राजकीय हत्या यापूर्वीही झाल्या आहेत. हे तीन जीव वाचले तर येणाऱ्या हत्या होणं थांबतील. माझ्या मताचा तुम्ही नेहमीच आदर करता आणि माझं मत नेहमीच शांततेच्या बाजूने असत. त्यामुळे फाशीची अंमलबजावणी करून आपण  माझी स्थिती अडचणीची करू नये अशी आपणास विनंती आहे.”

    अस गांधीजी यांनी आपल्या पत्रात म्हटलं आहे. मंडळी उगाच काहीपण तर्क वितर्क लावून लोक काहीपण बरळत असतात. गांधीजींनी भगतसिंग यांना वाचवण्यासाठी केलेले प्रयत्न म्हणूनच आज जनतेला कळाले नाही.

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • आणि त्या क्रांतिकारकाने भारताचा तिरंगा तयार केला

    मंडळी आज प्रत्येक देशाला आपापला स्वतंत्र झेंडा आहे. आणि प्रत्येक झेंड्याचा एक वेगळा इतिहास आहे. त्याचप्रमाणे भारतीय देशाचा तिरंगा झेंडा याचा सुद्धा हे स्वतंत्र इतिहास आहे.

    जे आपण आज जाणून घेणार आहोत. मंडळी १८५७ च्या उठावा आधी भारत हे एक खंडित राष्ट्र होत. ज्यामध्ये अनेक राजा महाराजांच साम्राज्य होत.

    आणि प्रत्येक राज्याच्या साम्राज्याला एक स्वतंत्र झेंडा होता. अनेक राज्यांचे वेगवेगळे झेंडे असल्याकारणाने भारतीय देशाचा विशिष्ट एक झेंडा नव्हता. अर्थात भारत हा देशच नव्हता अस म्हणणं वावग ठरणार नाही.

    त्यामुळे अनेक राजे आपला स्वतंत्र झेंडा फडकवत होते. मात्र १८५७ च्या उठावानंतर इंग्रजांनी संपूर्ण भारत काबीज केला आणि त्यावेळी त्यांनी एक स्वतःचा झेंडा तयार केला.

    नंतर १९०६ ते १९०७ दरम्यान कलकत्त्यात भारतीय लोकांनी आपला पहिला स्वतंत्र ध्वज फडकवला. ज्यामध्ये वरती हिरवा, मध्ये पिवळा आणि खाली लाल रंगाचा समावेश होता.

    हिरव्या रंगामध्ये आठ प्रांताचे प्रतिनिधित्व करणारे आठ कमळ होते. पिवळ्या रंगामध्ये वंदे मातरम असे लिहिले होते आणि लाल रंगामध्ये उजव्या बाजूला सूर्याच चिन्ह आणि डाव्या बाजूला अर्ध्या चंद्राचं चिन्ह होत.

    त्यानंतर भारतीय देशाचा दुसरा ध्वज मॅडम कामा आणि इतर क्रांतिकारकांनी मिळून पॅरिसमधील बर्लिन येथे तयार केला. हा ध्वज आधीच्या ध्वजासारखाच होता.

    फक्त यामध्ये सर्वात वर असलेल्या लाल रंगाऐवजी भगवा रंग वापरल्या गेला होता व आठ कमळांच्या जागेवर सात ताऱ्यांचा समावेश केल्या गेला होता. आणि बाकी ध्वज आधीच्या ध्वजासारखाच ठेवण्यात आला होता.

    पिंगली व्यंकय्या ध्वज तयार करणार क्रांतिकारक

    मंडळी १९०६ आणि १९०७ च्या तयार झालेल्या ध्वजानंतर राष्ट्रपीता महात्मा गांधीजींनी १९२१ ला मध्य प्रदेशमधील पिंगली व्यंकय्या नावाच्या व्यक्तीला भारताचा ध्वज तयार करण्यास सांगितले.

    पिंगली व्यंकय्या हे एक क्रांतिकारक होते. त्यांनी अनेक देशांच्या ध्वजाचा अभ्यास करून भारतीय देशाचा ध्वज तयार केला. ज्यामध्ये सर्वात वर पांढरा रंग, मध्ये हिरवा रंग आणि त्यामध्येच चरख्याच चित्र व सर्वात खाली लाल रंगाचा समावेश करण्यात आला होता.

    या ध्वजातील लाल रंग हा हिंदू धर्माच प्रतिनिधीत्व करीत होता. हिरवा रंग हा मुस्लिम धर्माच प्रतिनिधित्व करत होता तर पांढरा रंग हा इतर सर्व धर्मांच प्रतिनिधित्व करत होता.

    आणि चरख्यावर वापरल्या गेलेला निळा रंग हे प्रगतीच प्रतीक होत. त्यांनंतर १९३१ साली हा ध्वज पुन्हा बदलवण्यात आला ज्यामध्ये सर्वात वर भगवा रंग मध्ये पांढरा रंग ज्यामध्ये निळ्या रंगाचा चरखा होता आणि सर्वात खाली हिरव्या रंगाचा सामावेश होता.

    शेवटीं२२ जुलै १९४७ साली डॉ. राजेंद्र प्रसाद यांच्या नेतृत्वाखाली भारतीय देशाचा ध्वज तयार करण्यात आला. जो १९३१ ला तयार करण्यात आलेल्या ध्वजाप्रमाणेच होता. फक्त यामध्ये सम्राट अशोकांच चक्र वापरण्यात आलं होतं. तर मंडळी अशा प्रकारे भारतीय देशाचा तिरंगा म्हणून ओळखल्या जाणार ध्वज तयार झाला.