Tag: india

  • स्वराज्य जननी राजमाता जिजाऊ

    राजमाता जिजाऊ आऊसाहेबांची जयंती हा केवळ स्मरणाचा दिवस नसून शौर्य, त्याग आणि राष्ट्र उभारणीच्या तत्त्वांना समर्पित झालेला उत्सव आहे. १२ जानेवारी हा दिवस भारताचा इतिहास आणि सांस्कृतिक जडणघडण घडवण्यात, राजमाता जिजाऊ यांनी बजावलेल्या महत्त्वाच्या भूमिकेची एक मार्मिक आठवण आहे. जिजाऊसाहेबांनी केलेल्या त्यागाचं, संघर्षाचं प्रतीक म्हणून हा दिवस आहे.

    राजमाता जिजाऊ साहेबांचा जीवनपट उलगडून पाहत असताना त्यांच्याबद्दल जाणून घेणं खूप महत्त्वाचं वाटतं. राजमाता जिजाबाई शहाजीराजे भोसले असे जिजाऊंचे संपूर्ण नाव. त्यांचा जन्म १२ जानेवारी इ.स. १५९८ रोजी बुलढाणा जिल्ह्यातील सिंदखेडराजा येथे भुईकोट राजवाड्यामध्ये राजे लखोजीराव जाधव व आई म्हाळसाबाई यांच्या पोटी झाला. म्हणूनच १२ जानेवारी ह्या त्यांच्या जन्मदिनी राजमाता जिजाऊ जयंती साजरी केली जाते.

    इतिहासात एवढी वर्ष उलटून गेल्यानंतरही आपल्याला त्यांची जयंती साजरी करावीशी का वाटते? तर यामागचे मुख्य कारण म्हणजे आपल्या कृती आणि शिकवणींद्वारे, आजही जिजामाता खूप लोकांना प्रेरणा देतात.

    जिजाऊ ह्या स्वराज्यवादी विचारधारेच्या महान पाठीराख्या होत्या. गुलामगिरीची त्यांना खूप चीड होती, सामान्य रयतेवर मुघलांकडून होणारे अत्याचार थांबवण्याची, तसेच हिंदवी स्वराज्य स्थापन करण्याची त्यांची ईच्छा होती. म्हणून जिजाऊंना वाटायचे कि, त्यांच्या पोटी असा पुत्र जन्मावा कि, ज्याच्या नावाचा झेंडा त्रिलोकात पसरावा. आणि जिजाऊंच्या अंगी असणारी स्वराज्याची प्रेरणा बघून देवाने त्यांच्या पोटी असं पुत्ररत्न जन्माला घातलं की ज्याने पुढे चालून मुघलांना पळता भुई थोडी केली. जिजाऊंनी १९ फेब्रुवारी १६३० या दिवशी शिवनेरी किल्ल्यावर छत्रपती शिवाजी महाराजांना जन्म दिला.

    जिजाऊ यांचे जीवन खूप संघर्षमय आणि प्रेरणादायी होते. त्या एक योद्धा होत्या म्हणूनच त्यांनी प्रत्येक संकटा विरुद्ध शूरपणे आणि खंबीरपणे लढा दिला. वेळ प्रसंगी त्या रणांगणात उतरण्यासाठी तयार असायच्या. त्यांची स्वत:ची अशी एक विशिष्ठ विचारसरणी होती. जिजाऊंचे देश व धर्मावर अत्यंत प्रेम होते त्यांनी हेच धडे पुढे छत्रपती शिवाजी महाराजांना सुद्धा दिले.

    मराठी साम्राज्य स्थापन करण्यात जिजाऊंचा सिंहाचा वाटा आहे. छत्रपती शिवाजी महाराजांनी राज्य कारभारातील प्रत्येक गोष्ट जिजाऊंच्या मार्गदर्शनाने केली. कारण त्या अत्यंत हुशार आणि चाणाक्ष होत्या तसेच मुत्सद्दी राजकारणात देखील माहीर होत्या. स्वराज्य मिळवण्याचे त्यांचे स्वप्न त्यांनी त्याचा छावा म्हणजेच छत्रपती शिवाजी महाराज यांच्याकडून पूर्ण करुन घेतले. म्हणूनच त्यांना स्वराज्यजननी असे संबोधले जाते.

    ✍️शब्दांकन – शिवव्याख्याते आशिष पगार (८९९९५१५४२०)

  • राजकिय साक्षरता

    आमदार ,खासदार आणि मंत्री हे समाजाचं नेतृत्व करतात पण जर आपला प्रतिनिधिच हा राजकीय निरक्षर असला तर कसा गोंधळ उडतो हे बघायला मिळत.

    नेमकच विधानसभेत राम सातपुते यांनी शरद पवारांचा केलेला एकरी उल्लेख हा फक्त राम सातपुते यांनाच नव्हे तर संपूर्ण सत्ताधारी लोकांनासुद्धा महागात पडल्याच दिसून येत.

    सध्याचा काळात तर बऱ्याच नेत्यामध्ये राजकीय साक्षरता हि पाहायला मिळतच नाही . पूर्वीच्या काळातही राजनीतिक वातावरण यापेक्षाहि गंभीर असायचा पण नेत्यांमधे एकमेकाप्रती आदर हा दिसून यायचा .

    लोकशाहीतील हुकूमशाह !

    जर दोन प्रतिनिधिचे आप-आपसात जमत नाही याचा अर्थ असा नव्हे की ते एकमेकांच्या विरोधातच असायला हवे प्रश्न जेव्हा जनतेचा असतो तेव्हा नेता पक्ष विसरून एकत्र येतो त्यातच त्या नेत्यांची राजकिय साक्षरता दिसून येते.

    पण हल्लीच्या काळात राजकारण्यांनी त्यांची मर्यादा ओलांडल्या आहेत ,तर राजकीय प्रतिनिधि प्रसार माध्यमासमोर वंगाळ आणि शिवीच्या भाषेत बोलतो हे कितपत योग्य आहे ?

    एक प्रतिनिधी हा नारायण राणेंची भर सभेत नक्कल करतो त्याला प्रत्युत्तर देताना नारायण राणेंचे सुपुत्र पत्रकारितेचा आधार घेत प्रसार माध्यमासमोर अभद्र भाष्य करतात .

    एक सुजाण नागरिक या नात्याने पाहता महाराष्ट्राच्या बदलात शरद पवार यांचं फार मोठं योगदान आहे हे सांगायची वेगळ काही गरज नसावी परंतु जर याच व्यक्तीच्या नावाने विधानसभेत विरोधी पक्षनेत्याकडुन  एकेरी उल्लेख होणं हे योग्य नव्हे.

    शिवसैनिक कधी फुटतो का ?

    महाराष्ट्राच्या राजनीतिक काळात खूप नेत्यांनी त्यांचं योगदान दिलेले आहे त्यात प्रामुख्याने स्व.बाळासाहेब ठाकरे ,शरद पवार आणि गोपीनाथ मुंढे यांचं नाव अग्रेसर आहेत .

    एकीकडे असले गलिच्छ  राजकारण होतय तर दुसरीकडे 

    सत्यजित तांबे सारखे एकनिष्ठ आणि तत्ववादि लोक कमी पाहायला मिळतात ज्याच्या कुटुंबाने काँग्रेस साठी २-३ पिढ्या दिल्या त्याच माणसाला काही नेत्यांच्या उपस्थितीत पक्षामधुन बेदखल केलं जातं हे कितपत योग्य आहे ?

    एकीकडे बंड पुकारुन जो तो पदासाठी नुसती पळापळ करतोय तर मुख्यमंत्री पद आणि पक्ष सुद्धा गमव्लेल्या उद्धव ठाकरेसोबत संजय राऊत हे ठाम उभे आहेत हि खरोखर प्रशंसनीय बाब आहे…..

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता

    तुम्ही आम्हाला फेसबूक वर सुद्धा फॉलो करू शकता
    Facebook : Political Wazir

  • लोकशाहीतील हुकूमशाह !

    ५६ इंचीची छाती सांगणारे,भारताला भ्रष्टाचारमुक्त करणार होते आणि भारताला महासत्ता बनवून आर्थिक दृष्ट्या अजून मजबूत करून रुपया वधारनार होता….

    नेमकं बोलले काय आणि होत काय ?

    धर्माच्या नावावर सहानुभूती तयार करून निवडणूकीपर्यंत त्यांना वातानुकूलीत वातावरणात निवडणूका जिंकायच्या .

    सध्याच्या भारताची स्थिती अशी आहे कि देवेंद्र फडणवीस यांच्या मते नोकऱ्या आहेत पण भारतीय युवकांमध्ये कौशल्य  नसल्याचा ते दावा करतात नेमक यांच्या पक्षाचं धोरण काय ?

    शिवसैनिक कधी फुटतो का ?

    हा प्रश्न आता जनतेला पडत असावा भारताला विकासाकडे नेण्याच्या गप्पा करणारे भारताला विकायला सुद्धा मागेपुढे पाहत नाहीत हेच का भाजपच विकास घडवणार सूत्र ?

    एकीकडे भारताला मेक इन इंडिया म्हणत उद्योग उभारायला सांगायच आणि सामान्य नागरिक हा कसा आर्थिक दृष्ट्या स्वतंत्र होईल अशी अपेक्षा दाखवून दरवेळी आर्थिक संकल्पात याच सामान्य नागरिक सोपवन्यात यश कस येईल यावर जोर द्यायचा.

    बहुचर्चित उद्योगपती अदानी यांचं एवढं काही गैरव्यवहार बाहेर येत असताना कधीकाळी अदानींसारख्या लोकांना भारत सरकारचा नेहमी पाठिंबा दर्शवनारे पंतप्रधानपदि विराजमान असलेले नरेंद्र मोदी काही बोलत का नसावे ?

    लाल सलाम !

    तेच दुसऱ्या बाजूला त्यांच्या अर्थमंत्री कसलाही खुलासा न करता फक्त जनतेला समधानकारक असं वक्त्व्य करत भारताची कसल्याच प्रकारे आर्थिक हानी झालेली नाही असं स्पष्ट करतात या पक्षाची सगळी भूमिका पाहता असं नाही का वाटत पाणी इथेच कुठंतरी मुरतंय असं ?

    सामान्य नागरिकाच हित जपत स्वस्त साधन उप्लब्धिच भाषण देणारे कदचित विसरले असावं का कि इथं महागाई हि काँग्रेस काळापेक्षाहि  वाढली ते ?

    आणि जर खरंच हा पक्ष जर भ्रष्टाचारमुक्त आहे तर कोविड काळात संपूर्ण जनतेने दान केलेल्या PM CARE FUND च्या नावाखाली गोळा केलेल्या करोडों अब्जो रुपयांचा हिशेब का मिळत नसावा ?

    आणि जर हा निधी सरकारी नसून खासगी आहे तर याची जाहिरात या पक्षाचे लोक सरकारी यंत्रणांमार्फत का करत असावेत ?

    जगाला विकासचे स्वप्न दाखवणं आणि दुसरीकडे निर्भीड भाषण देत निडर पत्रकारिता आपल्या देशात असावी असं आव्हान करत पत्रकारितेचिच दमछाक करण कितपत योग्य आहे ?

    BBC माहितीपट बंद करून हा पक्ष त्यांची काही प्रकरणें लपवू इच्छितो का ?

    आणि जर हे पत्रकारि क्षेत्रांचा गैरवापर करत नाहीत तर का मग जगाला एकतेचा संदेश देणारी भारत जोडो यात्रा सुरु असताना पण त्यांना कव्हरेज देण्यात येत नव्हतं ?

    का सारखे-सारखे भारत जोडो यात्रेत अडथळे निर्माण करण्याचे प्रयत्न केले गेले ?

    हुकूमशाही चालवू पाहनारा हा पक्ष किती दिवस टिकेल हे पाहणंसुध्दा मजेशीर राहणार हे मात्र नक्की पण या पक्षाचा सत्ता-उतार होइपर्यंत भारत देश हा नुकसानाच्या बाबतीत ४-५ वर्षे मागे जाऊ नाही म्हणजे झालं !

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता

    तुम्ही आम्हाला फेसबूक वर सुद्धा फॉलो करू शकता
    Facebook : Political Wazir

  • कारगिल युद्धाचा थरारक इतिहास

    मंडळी भारतीय देशातील जनता हे शेतीच्या बांधावरील किसान आणि देशाच्या सीमेवरील जवान या दोन लोकांमुळे सुरक्षित आहे. देशावर कुठल्याही प्रकारचं संकट आलं तरी किसान आणि जवान सर्वात आधी त्या संकटाला सामोरे जात असतात.

    आजपर्यंत या देशाला सुरक्षित ठेवण्यासाठी भारतीय देशाच्या सिमवेर अनेक युद्ध झालेत. मात्र १९९९ साली झालेलं कारगिल युद्ध आठवलं की शहीद आणि जखमी झालेल्या भारतीय जवानांना आठवून काळीज आजही ठप्प होत.

    आज आपण याच कारगिल युद्धाविषयी सविस्तर जाणून घेणार आहोत. तर मंडळी झालं असं की, कारगिल युद्ध हे भारत आणि पाकिस्तान या दोन देशांमध्ये झालं होतं. सण १९७१ च्या भारत पाकिस्तान युद्धानंतर दोनही देशांमध्ये निरंतर संघर्ष सुरू झालेला होता.

    गोधरा हत्याकांड आणि गुजरात दंगल- एक न उलगडलेलं कोडं…

    अनुचाचण्यांमुळे सीमेवर तणावही वाढला होता. हा तणाव थांबवण्यासाठी दोनही देशांनी समजदारी घेतली आणि लाहोर येथे १९९९ साली फेब्रुवारीमध्ये घोषणापत्रावर स्वाक्षरी केली. या घोषणापत्रामध्ये दोन्ही देश काश्मीरच्या मुद्द्यावर शांततापूर्ण निर्णय घेतील असा करार करण्यात आला होता.

    मात्र पाकिस्तानने भारतासोबत दगाबाजी केली. आणि पाकिस्तानी सैनिकांनी भारतामध्ये घुसखोरी करायला सुरुवात केली. पाकिस्तानचे तत्कालीन लष्करप्रमुख जनरल परवेज मुश्रफ यांनी पाकिस्तानचे तत्कालीन प्रधानमंत्री नवाज शरीक यांना न सांगता युध्दाची आखणी केली होती.

    पाकिस्तानने विशेष ऑपरेशन हातामध्ये घेऊन आर्मी जवान आणि अर्ध सैनिक दलासोबत भारतामध्ये घुसखोरी करायला सुरुवात केली. 

    सोनिया, उध्दव आणि पांडवांची पाच गाव – ज्ञानेश वाकुडकर

    पाकिस्तानने घुसखोरी करायला सुरुवात केल्याचे लक्षात येताच भारताने दोन लाख सैनिक सीमेवर पाठवले. आणि अखेर लदाखच्या कारगिलमध्ये तब्बल ५९ दिवस हे युद्ध चाललं.

    ज्यामध्ये भारताचे एकूण ५५० जवान शहीद झाले आणि जवळपास एक हजार जवान जखमी झाले होते. जवळपास दोन महिने चाललेल्या या युद्धामध्ये भारताने २६ जुलै १९९९ रोजी विजय मिळवला.

    आणि पाकिस्तानला सडो की पडो करून लावलं. या लढाईत शहीद होणाऱ्या सर्व वीर क्रांतिकारकांना सलाम.

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • राष्ट्रगीतामधल्या ‘भारत भाग्य विधाता’ या वाक्याचा वाद आणि राष्ट्रगीताचा इतिहास

    मंडळी आपण जगाच्या कुठल्याही कानाकोपऱ्यात असू आणि कुठल्याही क्षणी भारतीय देशाच राष्ट्रगीत कानावर पडलं तर आपोआपच अंगावर शहारे येऊ लागतात. कारण राष्ट्रगीत हे आपल्या देशाचा गौरव आहे. मात्र या राष्ट्रगीताचा इतिहास नेमका काय आहे?

    आणि यामधल्या ‘भारत भाग्य विधाता’ या वाक्याला भारतीयांकडूनच का विरोध झाला होता? याबद्दल आज आपण सविस्तर जाणून घेणार आहोत. तर मंडळी भारतीय देशाचं राष्ट्रगीत हे रवींद्रनाथ टागोर यांनी १९११ साली लिहिलं आहे. मात्र त्याअगोदर बकीमचंद्र चॅटर्जी यांनी १९७५ साली लिहिलेलं ‘वंदे मातरम’ हे आपल्या देशाचं राष्ट्रगीत होत.

    रवींद्रनाथ टागोर यांच्यावर त्यावेळी असा आरोप झाला होता की त्यांनी ‘जन गण मन’ हे राष्ट्रगीत ब्रिटिश राजे जॉर्ज पंचम यांच्यासाठी लिहिलं होतं. यावरून रवींद्रनाथ टागोर यांची मोठ्या प्रमाणात टीका करण्यात आली होती.

    तर मंडळी झालं असं की, २६ डिसेंबर १९११ला कलकत्ता येथे काँग्रेसच्या एका अधिवेशनामध्ये ब्रिटिश राजे जॉर्ज पंचम यांचे आगमन झाले तेव्हा त्यांच्या स्वागतासाठी या गीताचा वापर करण्यात आला होता.

    आणि यामध्ये ‘भारत भाग्य विधाता’ या वाक्यानुसार जॉर्ज पंचम यांना टागोर यांनी भारताचा भाग्य विधाता संबोधल्याचा आरोप लोकांनी केला होता. या प्रकरणावर अनेक लोकांनी टागोर यांची टीका केली. मात्र त्यांनी यावर काही एक उत्तर न देता त्यांनी शांतता ठेवली होती.

    अखेर १९३७ मध्ये टागोर यांनी स्पष्ट केलं होतं की, या गीतामध्ये मी भाग्य विधाता हे ईश्वराला संबोधलं आहे. त्यानंतर टागोर यांचा १९४१ साली मृत्यू झाला.

    ‘जन गण मन’ राष्ट्रगीत म्हणून मान्यता

             

    सण १९७५ मध्ये बकीमचंद्र चॅटर्जी यांनी लिहिलेल्या ‘वंदे मातरम’ या राष्ट्रगीताला मोहम्मद अली जिना यांच्या मुस्लिम लीग पार्टीचा विरोध होता. मात्र भारतीय देशाच्या स्वातंत्र्यानंतर ना मोहम्मद जिना भारतात होते ना त्यांची मुस्लिम लीग पार्टी.

    अखेर पंडित जवाहरलाल नेहरू यांच्या नेतृत्वाखाली २४ जानेवारी १९५० रोजी रवींद्रनाथ टागोर यांच्या ‘जन गण मन’ या गीताला राष्ट्रगीत म्हणून मान्यता देण्यात आली.

  • शहीद चंद्रशेखर आझाद एक क्रांतिकारी झंझावात

    मंडळी भारतीय देशाला स्वातंत्र्य मिळून जवळपास ७५ वर्ष व्हायला आली आहेत. मात्र हे स्वातंत्र्य आपल्याला मिळवून देण्यासाठी काही क्रांतिकारकांनी स्वतःच्या कुटुंबासहीत स्वतःला कुर्बान केलं आहे.

    आज आपण जाणून घेणार आहोत अशाच एका क्रांतिकारकाबद्दल ते म्हणजे शहीद चंद्रशेखर आझाद. चंद्रशेखर आझाद यांचा जन्म २३ जुलै १९०६ रोजी मध्य प्रदेशमधील भवरा नावाच्या एका छोट्याशा गावामध्ये झाला.

    ते स्वतःचं या देशाच्या स्वातंत्र्यासाठी लढले नाही, तर आपल्या सोबतच्या अनेक लोकांना त्यांनी या स्वातंत्र्य चळवळीमध्ये सामील करून घेतलं. त्यांना आपल्या बालपणापासून सामाजिक चळवळींची आवड होती.

    चंद्रशेखर आझाद यांचं मूळ नाव हे चंद्रशेखर तिवारी अस होत. मात्र एका चळवळीदरम्यानच्या घटनेने ते चंद्रशेखर तिवारीचे चंद्रशेखर आझाद झाले.

    तर मंडळी झालं असं की, सण १९२१ मध्ये राष्ट्रपिता महात्मा गांधी यांनी असहकार चळवळीची सुरवात केली. ज्यामध्ये चंद्रशेखर आझादसुद्धा सहभागी झाले होते. मात्र या चलवळीदरम्यान त्यांना अटक करण्यात आली.

    नंतर त्यांना जेव्हा न्यायालयात उभं करण्यात आलं, तेव्हा त्यांनी आपलं नाव चंद्रशेखर तिवारी न सांगता चंद्रशेखर आझाद अस सांगितल. त्या घटनेपासून त्यांना संपूर्ण जगभरात चंद्रशेखर आझाद या नावाने ओळखल्या जाऊ लागलं.

    काकोरी कट

    मंडळी भारतीय देशावर इंग्रजांचं राज्य असतानासुद्धा चंद्रशेखर आझाद हे निधड्या छातीने लढत होते. त्यांनी आपल्यासोबत १० क्रांतिकारकांना घेऊन इंग्रजांची काकोरी नावाची ट्रेन लुटली.

    ज्यामध्ये इंग्रजांनी गोळा केलेल्या खजीन्याचा साठा होता. मात्र या कटामध्ये सामील असलेल्या राम प्रसाद बिस्मिल्ला, अश्फाक उल्ला यासारख्या अनेक क्रांतिकारकांना स्वतःच्या प्राणाची आहुती द्यावी लागली.

    अखेर झंझावात शांत झाला…

    मंडळी ब्रिटिश पोलिसांशी आझाद यांची अलाहाबादमधील एका पार्कमध्ये चकमक झाली. ब्रिटिशांनी संपूर्ण पार्कला वेढा घातला होता. आझाद यांनी काही ब्रिटिशांना ठारही केलं होतं.

    मात्र त्यांच्या बंदुकीमध्ये आता फक्त एक गोळी उरलेली होती. ब्रिटीशांच्या गोळीने मरण्यापेक्षा स्वतःच्या हाताने स्वतःला गोळी मारणं त्यांनी पसंत केलं. आणि ते या भारतीय देशाच्या स्वातंत्र्य चळवळीत शहीद झाले.

  • शैक्षणिक वस्तू वर १८ ℅ जीएसटी लावणारा ये नया भारत है !!

    मान्य आहे की कोवीड मध्ये आर्थिक स्थिती मध्ये जागतिक उलाढाल झाली.

    भारतीय अर्थव्यवस्था त्या पासून दूर गेली नव्हती तरीही आमच्या देशात आम्ही ऑक्सिजन विना शेवट स्विकारुन सुद्धा राष्ट्र प्रथम म्हणून जागतिक स्तरावर देशाचे नावलौकिक करणारे मा. प्रधानमंत्रीच्या प्रत्येक निर्णय स्विकार केला.

    नंतर उत्तर प्रदेश असू द्या, मध्य प्रदेश असू द्या किंवा सध्या महाराष्ट्र प्रत्येक ठिकाणी सरकार सुध्दा स्थापन झाले…

    जेव्हा पवारांना प्रधानमंत्री पदाच्या शर्यतीतून बाहेर करण्यासाठी जबरदस्तीने मुख्यमंत्री करण्यात आलं…

    पण अच्छे दिन आने वाले है ही भावनिक साद घालून जी सत्ता प्राप्त झाली त्या देशातील शिक्षण क्षेत्रात १८ %  GST ?? पेन्सिल चे नोक करणारे शॉर्पनर पासून मुलांच्या पुस्तक वर जिएसटी?

    ज्या देशात आजही गरिबी अभावी शिक्षण अपुर्ण राहते तिथे शैक्षणिक साहित्य वर वाढीव जिएसटी लावून नेमके कोणते मास्टरस्ट्रोक मारले आहे मोदीजींनी ?

    १ रुपया पगार घेणारी मुख्यमंत्री, अभिनेत्री ते तामिलनाडूच्या अम्मापर्यंतचा प्रवास

    खायच्या वस्तू वर सुद्धा जिएसटी वाढीव केले, गहू तांदूळ सारख्या अन्नधान्य वरही जिएसटी वाढवला….

    बरं जगणं तर जगणं…..स्मशानभूमीत कंत्राटी वर १८% जिएसटी??

    जेव्हा देशात आर्थिक स्थिती योग्य नव्हते तेव्हा नवीन सांसद चे बजेट नेमके उभे कशासाठी झाले ??

    समर्थक आहे मोदीजींचे पण शिक्षण विकत घेण्यासाठी मेळघाट सारख्या असंख्य गरिबांच्या शिक्षणाची पर्वा असु नये एवढा अंधसमर्थक नाही…..

    Inflation हा आर्थिक परिस्थिती वर सुनिश्चित होतो म्हणून जागतिक नोबेल नामासाठी लोकांच्या परिस्थिती चे deflation करायचे नसते….

    अक्षय चंदेल….

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • पेटलेल्या नेत्यांच्या भक्तीच्या यज्ञकुंडात आहुती राष्ट्राचीच जाऊ नये

    एंबुलंस चा तो ह्रदयाला छेद देणारा आवाज घरापासून धावत निघाला…

    छातीत धडधड वाढली असतांना आईने मात्र हात पकडून धरला होता…

    ” जाऊ नको जवळ कोरोना आहे…!! “

    म्हणून आईने घराच्या उंबरठ्यावर च रोखलं पण डोळ्यासमोर लहानपणापासून मोठ्या होत  गेलेल्या पोराला आज एंबुलंस मध्ये जातांना पाहून डोळे भरून तीचेही आले होते… पण तेव्हाच्या परिस्थिती ने रोखलं होतं..

    नेत्यांना किती सोपं असतं न बोलणं , भरडतो तो फक्त सामान्य

    गव्हर्नमेंट हॉस्पिटलमध्ये एडमिट करून तिथेही ऑक्सिजन चा तुटवडा म्हटल्यावर जिल्ह्यात रात्री उशिरा नेण्याची ताकीद डॉक्टरांनी दिली..

    त्यात सोबत जायला तयार कोणीही नाही..

    तेव्हा आयुष्यभर ची साथ देणारी बायको रात्री दोन वाजता एकटी त्या एंबुलंस मध्ये निघाली.. तोंडावर ऑक्सिजन लागलेला नवरा पाहून डोळ्यावर पदर लावून तेवढा नवर्याचा हात पकडून एवढ्या रात्री जिल्ह्यातील दावाखान्यात जाऊन सर्व कागदपत्रे पुर्ण करून नवर्याला एंबुलंस मधून उतरवून दावखान्याच्या मेन गेटपर्यंत गेली आणि डोळे भरून तीने नवर्याला पाहीलं…. बस्स तीथुन सकाळी पाच वाजता ती घरी आली..

    महाविकास आघाडीने कोरोना काळात केलेले एक काम दाखवा- केंद्रीय अर्थ राज्यमंत्री डॉ.भागवत कराड

    तेव्हा पर्यंत सर्व एरीया मध्ये खबर पहोचली ,  रात्री घाबरलेली आई सुद्धा मन पक्क करून वहिनींना भेटायला गेली… तेवढे धीर सोडून दुसरे काहीही नव्हते द्यायला कुणाकडे  ..

    दुपारी थोडे फार बरे वाटलं म्हणून नवर्याचा फोन आला.. , जेवण पहोचलं नव्हते दुपार पर्यंत.. दावखान्यात पेशंटच्या वाढणाऱ्या गर्दी, प्रत्येक क्षणाला एक मयतीचा फुटणारा टाहो सर्व काही वेदनादायक होतं.

    रात्र झाली… वहीनी च्या डोळ्यासमोर झोप नव्हती सकाळी लवकर उठून तीने गणरायाच्या मुर्ती ला हातात घेतलं भरल्या डोळ्यांनी अक्षद लावून, दुर्वा ठेवून गणरायाच्या मुर्तीला नवर्याच्या लवकर परतीचा  नवस मागुन ती पाण्यात टाकणारच की एक फोन आला आणि सर्व संपलं..

    रात्री ऑक्सिजन अभावी  तीच्या जिवनाचा ह्रदय श्वास थांबला…

    छाती आदळून रडणारी ती , हातातील बांगड्या जमीनीवर आपटून रडणारी ती आजही डोळ्यासमोर येते…

    सकाळी दहा ला दावखान्यात नवर्याची  डेथबॉडी घेऊन स्मशानभूमीत गेल्यावर चिता पेटण्याची रांगेत तीचा रात्री अकरा ला नंबर लागला आणि एक ला अस्थि कलश घेऊन ती परतली..

    सर्व काही डोळ्यासमोर होत असतांना सूद्धा सर्व हतबल झाले होते..

    आज ती भांडी घासायला बाहेर जाते , मुलांचं.शिक्षण करायचय  , सरकार चे अनुदान कागदावर च राहलं..

    आणि आज एक वर्ष उलटून जेव्हा आजच्या परिस्थिती च दर्शन होतं

    तेव्हा न पेटलेल्या चिता आज नेत्यांच्या भक्तीची यज्ञकुंड मांडून बसलीत , कुणाला थोडी सूद्धा आम्ही कुठल्या परिस्थिती ला समोर गेलो याची पर्वा राहली नाही..

    चलणारे घाणेरडे राजकारण, आणि त्याला कार्यकुत्र्यांचे मिळणारे समर्थन बघून फक्त एवढेच वाटतं…

    पेटलेल्या नेत्यांच्या भक्तीच्या यज्ञकुंडात आहुती राष्ट्राचीच जाऊ नये…….

    ✍🏻अक्षय चंदेल ©

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir