Tag: rajguru

  • क्रांतीगाथा अंतिम भाग

    असे नव्हते की या क्रांतिकारकांची फाशी थांबावी म्हणून प्रयत्न झाले नाही…

    नेताजी सुभाषचंद्र बोस यांनी आझाद मैदानात फाशी होऊ नये म्हणून म्हटलं , भगतसिंग यांच्या वडिलांनी सुद्धा प्रयत्न केले , महात्मा गांधी यांनी  सुद्धा व्हाइसरायशी रोखावी म्हणून बोलणं केलं…

    लोकांनी स्वाक्षरी करून, रक्ताचे शिक्के उमटवत पत्र सुद्धा लिहिले…

    #क्रांतीगाथा भाग ७

    पण भगतसिंगांना स्वतःलाच ती फाशी हवी होती…

    ” तो स्वतः च बोलला मै ऐसी कैद भरी  जिंदगी नही जी सकता और मै क्रांतिकारक हु ब्रिटिश हुकुमत मुझपर गोलीया चलाये….

    आणि लाहोर जेलला तो फोन आला…

    फासी एक दिवस अगोदर द्यायची आहे…

    २३ मार्च १९३१ , १४ नंबर च्या कैदखान्याचे गेट हलले , तो तेवीस वर्षाचा भगत लेनीन वाचत बसला होता, पुस्तकाचं शेवटचं पान अपुर्ण होतं , एका क्रांतिकारकांची भेट दुसऱ्या क्रांतिकारकांशी अपुर्ण ठेवून भगत बाहेर आला….

    #क्रांतीगाथा भाग ६

    राजगुरु आणि सुखदेव यांना बाहेर काढण्यात आलं तीघांचे वजन करण्यात आले  , अंघोळ झाली…

    आणि तो क्रांतिकारकांचा जथ्था बाहेर पडला….

    अवघं लाहोर चं सेंट्रल जेल हादरलं..

    इंकलाब जिंदाबाद चे नारे जोरजोर्याने लागत होते, सर्व क्रांतिकारक या तीन मित्रांना अखेरचा निरोप देत होते…

    तिघांच्या डोळ्यात इंकलाबी चा जज्बा जमला… ओठात शब्द उमटले…

    ” मरके कैसे जीते है…इस्स दुनिया को बतलाने तेरे लाल चले है माये अब तेरी लाज बचाने…

    आझादी का शोला बनके खुन रगो मज डोला ….माये रंग दे बसंती चोला…

    खुश रहो ए अहले.वतन अब हमतो सफर करते है….

    पर….पर….!!

    दिल से निकलेगी ना मरकर भी वतन की उल्फत की….मेरी मिट्टी से भी खुशबू ए वतन आयेगी….!!

    आणि हसुन जेलर ला भगत म्हणाला…

    “खुशनसिब हो  तुम जो आज.देख पा रहे हो की क्रांतिकारक अपने वतन के लिये कैसे मौत को हसकर गले.लगाते है….!!

    फाशीचे तख्त दिसताच तिघाचा वेग वाढला जणू एकमेकाशी फाशी वर अगोदर कोण चढणार म्हणून स्पर्धाच  लागली होती…

    तख्तावर येताच अखेर इच्छा म्हणून तिघांच्या हातांना मोकळे करण्यात आले…

    तीघा मित्रांनी एकमेकांना घट्ट मिठी मारली…

    भगतसिंग जोर्याने ओरडला

    ” इंकलाब जिंदाबाद… !! “

    आणि राजगुरु सुखदेव म्हणाले….

    भगतसिंग जिंदाबाद….

    तिघांच्या तोंडावर काळा कपडा चढला , हात बांधण्यात आली… आणि संध्याकाळी ७ वाजून ३३ मिनटांनी तिघांचे स्वप्न पूर्ण झाले….

    वतन के लिए शहादत का ख्वाब…..

    या स्वतंत्रदिनी या सर्व क्रांतीकारकांना विनम्र अभिवादन🇮🇳

    ” पर हम है तुममे , सबमे…..की जब जब वतन के लिए खडे होने का वक्त आये तो ये क्रांतीगाथा तुममे तब भी जिंदा है…..!! “

    भारत माता की जय…..🇮🇳

    ✍🏻अक्षय चंदेल © 

    #जिगरे

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • #क्रांतीगाथा भाग ७

    #मा…भारत… मा…

    भगत !!! पुत्तर !!!

    १४ नंबर च्या त्या कैदखान्यात भगतसिंगांच्या कानावर आवाज पडला…

    तसाच तो तेवीस वर्षाचा मुलगा धावत धावत गेट जवळ आला…

    बाहेर डोक्यावर डुपट्टा कायम ठेवणारी भगतसिंग ची आई विद्यावती कौर  उभी होती…

    हातात रसगुल्ला चा भरलेला डबा होता..

    भगत ला काय आवडतं काय नाही याची क्षणाक्षणाला खबर ठेवणारी भगतची आई भगतला बघताच रडायला लागली…

    ” कैसा है ?? “

    अंगावर असलेल्या जखमा पाहून सुद्धा  मनाला धीर देत तीचे ते ओठ पुटपुटले…

    ” ठिक हू !! आप कैसे हो ?? “

    तेरे सिवा कैसी रह सकती हु पुत्तर ? सब कहते है… तैनु फासी होने वाली है….ये आखरी वक्त मिल रहे है हम ,पर भगत मैनु पता है रब तुझे मुझसे अभी अलग नही करेगा ,

    मा !! भगत आपल्या आईच्या हाताला स्पर्श करून म्हणाला…

    ” इक गल दस्सो !! यहा कितने सारे बच्चे है जो ऐसेही दुर जाने वाले है….वो राजगुरू अबतक अपने घरवालो से नही मीला… !! पर पता है हरकोई एक बात जानता है…की नाही अपने मा से दुर होकर भी भारत मा के आचल मे हम महफुज है…..और तुम तो भगत की मा हो….तुम्हे तो सब अपना आदर्श मानते है….तो मा बस्स एक बात मानना मेरी लाश लेने आप मत आना…क्योकी आप आओगी तो रोओगी और मै नही चाहता की कोई ये कहे की भगत की मा रो रही है….

    आपल्या लहानग्या पोराच्या तोंडुन हे शब्द ऐकून विद्यावती देवी ने आपले अश्रू पुसले….

    #क्रांतीगाथा भाग ५

    भगत सबको छोडके चला जायेगा तु… नही बेटा तु नही जायेगा…. इंकलाब जिंदाबाद इस आवाज मे तु हमेशा जिंदा रहेगा….

    आणि भेटीचा वेळ संपला…. रडतच त्या पालटल्या एकदा डोळे भरून शेवटचचं भगत ला बघितलं… एक अश्रूचा थेंब भगतसिंग च्या डोळ्यातुन सुद्धा कोसळला..

    तिकडे सुखदेव आपल्या घरच्यांच्या आठवणीत व्याकूळ झाला…

    राजगुरूंच्या डोळ्यात अश्रू तरले…

    गेली कित्येक वर्षे आपल्या घरच्यांना सोडून भारत मातेसाठी निघालेल्या राजगुरू ला सुद्धा आपल्या आईच्या कुशीत एकदा डोकं ठेवायचे होते…

    #क्रांतीगाथा भाग ६

    दगडाच्या त्या कैदखान्यात आईचं प्रेम पांघरूण कुठेही नव्हती…

    भारत मातेच्या डोळ्यात सुद्धा अश्रू होते पण पारतंत्र्याच्या बेडीत बांधलेले हात आपल्या लेकरांच्या डोक्यावरुन कसे घुमवावे ??

    तिकडे महाराष्ट्र च्या खेड (राजगुरूनगर ) मध्ये एक पदर अजूनही आपल्या लेकराची वाट बघत होता , पार्वती बाईचे डोळे कवाडाकडे लागलेले…..

    ” राजगुरु….कधी तरी परतशील न लेकरा….!! “

    पण क्षण ठरला होता २४ मार्च १९३१ … भगत , सुखदेव आणि राजगुरु च्या फाशीचा…..

    ✍🏻अक्षय चंदेल ©

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • क्रांतीगाथा भाग ४

    ब्रिटीशांनी घाव फक्त शरीरावरच घातले नव्हते…

    इथल्या कष्टकर्यांना , मजदूरांना त्यांच्या हक्काची मजदुरी ही मिळणे कठीण केले होते ,  शिक्षणाची सोय सुद्धा गरिबांच्या आटोक्यात नव्हतीच , भारतीयांचा राजकीय प्रवेश सुद्धा ब्रिटिशांना अमान्यच होता…

    गरिबीची झड , हिंदू मुस्लिम मतभेद उभे करून सत्तेची मलाई ब्रिटिश चाखत होते , डोळे झाकून अत्याचार करणार्या ब्रिटिशांना भारतीयांच्या किंकाळ्या ही ऐकू येईना आणि मग ठरलं या ब्रिटिशांना आवाज ऐकवायचा इंकलाब चा नारा ऐकवायचा….

    क्रांतीगाथा भाग ३

    पण नेमके कसे तर केंद्रीय असेंबली मध्ये बॉम्ब फेकुन धमाका करायचा पण फक्त आवाज येईल असा….त्यामुळे कुणाला दुखापत होऊ नये याची तस्तदी घेऊन…

    आझादांनी योजना आखली….

    बॉम्ब फेकून लगेच तिथून निघायचं आपल्या क्रांतिकारकांची धरपकड होऊ नये पण भगतसिंगांच्या मनात काही वेगळे होते…

    ” आझादजी अपने छोटे भाई की एक बात मानोगे….!! स्फोट करतेही हम चाहते है की हम गिरफ्तार हो ताकी दुनियाको भी पता चले की हम सरफिरे नही सरफरोशी है ….जो अपने वतन के लिये मर भी सकते है….!! “

    भगत….!! पर ….आझाद अळखडले…

    यहा गुरु गोविंदसिंह ने अपने बेटे वारे है तो हम क्या ?? भगतसिंग शब्दात बलिदानाच्या गाथेचा शब्द उमटला…

    दुसरीकडे राजगुरू भगतसिंगांना ओरडून म्हणत होते…

    ” मै भी आऊंगा….!! मुझे भी वतन के लिये मरना है…!! “

    राजगुरू रात्रभर रडत होते फक्त आपला जीव देशावर वाहता यावा म्हणून…

    पण अगोदरच योजना आखली गेली होती बटुकेश्वर दत्त आणि भगतसिंगांनी केंद्रीय असेंबली मध्ये प्रवेश केला…

    #क्रांतीगाथा भाग २

    आणि धडाड धुम्म करत बॉम्ब चा आवाज झाला पण त्या ही पेक्षा एक आवाज अधिक बुलंद होता…

    ” इंकलाब जिंदाबाद , ब्रिटिश हुकुमत मुर्दाबाद !! भारत माता की जय….!! “

    भगतसिंग आणि बटुकेश्वर यांना अटक करण्यात आली…

    आणि आझादांच्या तोंडुन सर्व क्रांतिकारकांपुढे शब्द उमटले…

    ” मेरे भगत की शादी तय हो गयी दोस्तो…. पर शायद मै वो देख नही पाउंगा…. इंकलाब जिंदाबाद… !! “

    आणि हे सत्य सुद्धा होते !! या सर्व क्रांतिकारकांनी आपली प्रेयसी फक्त आझादी मानली होती…

    स्वतंत्रता…..पुर्ण स्वतंत्रता…

    आझादांच्या नैतृत्वाखाली आझादीचा लढा सुरू होता आणि जेलमध्ये एक लढा लढण्यासाठी भगतसिंग तयार होते…

    ✍🏻अक्षय चंदेल ©

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir

  • क्रांतीगाथा भाग ३

    क्रांतिकारकांच्या घरची अवस्था काय असेल याचा आम्ही विचारही करु शकत नाही…

    सर्वस्व अपर्ण करून फक्त स्वतंत्र दर्पण बघण्यासाठी आपली तरुण मुले भारतमातेच्या चरणी अर्पण करून टाकली होती अनेकांनी…

    ब्रिटिशांच्या अत्याचारच्या काळोखात आझादी शोधणे खूप कठीण काम होते…

    जालियनवाला बाग

    रोज नवनवीन पारतंत्र्याचे प्रयोग भारत भुमीवर सुरू होते…

    अश्यातच ३ फेब्रुवारी १९२८ ला सायमन कमीशन भारतात आले..

    भारतीयांना संवैधानिक अधिकार देण्याची वरवर बाता मारणार्या गोर्यांनी अधिकार सुद्धा आपल्या हातात डांबून ठेवले होते…

    ज्याचा  कांग्रेसच्या नैतृत्वाखाली सायमन गो बॅक चा आवाज उठला….सायमन ला परत पाठवण्यासाठी आणि भारतियांना त्यांचे अधिकार मिळवून देण्यासाठी

    लखनौ मध्ये पंडित जवाहरलाल नेहरू आणि गोबिंद वल्लभ पंत यांच्या नेतृत्वाखाली आणि लाहोर येथे लाला लजपतराय यांच्या नेतृत्वाखाली मोर्चा निघाला…

    #क्रांतीगाथा भाग २

    ब्रिटिशांनी बेभान होऊन लाठीचार्ज केला…

    रक्ताच्या थारोळ्यात आझादी चे नारे लागत होते , आणि धाड करत एक लाठी लालाजींच्या डोक्यावर आदळली…

    डोक्यावर मोठा घाव झाला…

    आपल्या जन्मभूमीला मुक्त करण्यासाठी लालाजींनी अंतिम शब्दात आपल्या प्राणांची आहुती दिली…

    “मेरे शरीर पर पड़ी एक-एक चोट ब्रिटिश साम्राज्य के क़फन की कील बनेगी। “

    आणि झालेही तसचे लालाजींचा प्रतिशोध घेण्याची अग्नी आझाद आणि भगतसिंगांच्या मनात तळफडत होती…

    ब्रिटिश अधिकारी सांडर्सला मारण्यासाठी   आझाद, भगतसिंह आखणी करत होते..   

    “दयानंद अँग्लो विद्यापीठ’ पुढे सर्व काही घडणार होते… याच विद्यापीठ पुढे आझादांनी भगतसिंग यांना प्रश्न विचारला..

    “क्या कोई रणरागिणी है जो हमारे रणजित से शादी करे.??

    आणि भगतसिंग हसत हसत म्हणाले..

    “हमारी शादी तो आप ही तय करोगे..!!”

    ” मेरी कलम मेरे जज्बातोसे वाकीफ है  की मै इश्क भी लिखना चाहु तो इंकलाब लिख जाती है…!! “

    आणि लग्न ठरलं तेही खुद्द मृत्यूशी दिनांक 17 दिसंबर, 1928 जयगोपाल यांनी इशारा करताच ब्रिटिश  ऑफ़ीसर सांडर्सला राजगुरू ने बेभान होऊन गोळी मारली….

    मागे मागे भगतसिंग ने अंधाधुंद गोळीबार करून सांडर्स ठार  करून या क्रांतिकारकांनी लालाजींच्या हत्याचा प्रतिशोध घेतला पण आमचे मनच मेलेली होती हो …

    या क्रांतिकारकांना पकडण्यासाठी चनन सिंह नावाने आपलाच माणूस मागे धावला पुन्हा पुन्हा आझादांनी समझुत देऊनही ब्रिटिशांच्या पायावर आपले इमान.विकलेल्या चनन ला या क्रांतिकारकांचा जज्बात ए वतन कळालं नाही ,

    धाड धाड करत आझादांनी त्याला तिथेच संपवले… आणि एका नव्या क्रांतीगाथेची सुरुवात झाली…

    ✍🏻अक्षय चंदेल ©

    तुम्ही हे ब्लॉग सुद्धा वाचू शकता.

    नवीन ब्लॉग वाचण्यासाठी आम्हाला फेसबुक वर फॉलो करा .

    Facebook : PoliticalWazir